|
Vorige - Overzicht - Nepal/Tibet - Volgende Woensdag 19 september 2007 Lhasa - Potala paleis Om acht uur loopt de wekker af. Ik bemerk dat ik vannacht geen last heb gahad van de hoogteziekte. Natuurlijk moet je dit direct afkloppen op hout, maar ik ben niet ontevreden. Na het ontbijt verzamelen we in de hal van het hotel. Het is vandaag spannend of we het Potala paleis kunnen bezoeken. Sinds kort worden het aantal bezoekers gelimiteerd en is het lastig om aan kaartjes te komen. Ik heb er eigenlijk niet zoveel vertrouwen in, maar Thasi komt met goed nieuws. Vanmiddag kunnen we tussen één en twee uur het paleis bezoeken. Helaas mogen we maximaal één uur blijven, terwijl je er ook een heel dagdeel kunt vertoeven. De buschauffeur rijdt ons naar de Bank of China om geld te wisselen. Weer vullen we een formuliertje in, weer sluiten we in een wachtrij aan en weer proberen chinezen links en rechts voor ons te kruipen. Hoewel er maar vier mensen voor ons staan en we de Chinese aanvallen hebben kunnen afslaan, duurt het toch bijna een uur voordat het geld gewisseld is. Inmiddels zijn de rijen stukken langer. Goed dat we net na openingstijd aanwezig waren. Vanaf het hotel wandelen we de Tibetaanse wijk in richting het Barkhor Square. Een groot plein voor de meest heilige tempel van Tibet, de Jokhang. De straatjes zijn hier veel smaller en gezelliger. Zo moet Lhasa er vroeger uitgezien hebben. Als ik op het Barkhor plein aankom zie ik aan de overzijde de Jokhang tempel, verscholen achter de rook van de offerplaatsen. Voor de tempel langs lopen vele pelgrims met de klok mee rond de tempel. Dit wordt een kora genoemd en de Kora rond de Jokhang tempel is twee kilometer lang. Tijdens de Kora draaien de pelgrims met hun gebedsmolens (ook met de klok mee natuurlijk). Ook voor de tempel is het een drukte van jewelste. Tientallen Tibetanen bidden voor de ingang van de tempel. Zij worden gadegeslagen door de vele toeristen. Bijzonder is het eigenlijk dat verreweg de meeste toeristen uit China komen. Juist China probeert de Tibetaanse cultuur te veranderen en ondertussen verdringen de Chinese toeristen zich om met grote telelenzen de Tibetaanse cultuur vast te leggen op foto. De biddende Tibetanen ondergaan het schouwspel gelaten.We lopen een deel van de Kora met de klok mee en slaan af in één van de kleine zijstraatjes. Links en rechts staan kraampjes uitgestald met allerlei soorten handelswaar. Rond de Jokhang waren het vooral souvenirs, hier zijn het vooral gebruiksvoorwerpen. Zig-zaggend lopen we terug naar het hotel om naar het Potala paleis te gaan. Het Potala paleis ligt hoog boven de stad. Omdat ik nog niet aan de hoogte gewend ben loop ik de bijna 300 treden van het immense Potala paleis in een rustig tempo omhoog. Onderweg bewonder ik het bouwwerk. In totaal heeft de Potala 13 verdiepingen en meer dan 1.100 verschillende kamers. Het Potala paleis was het onderkomen van de Dalai Lama, waarvandaan hij vluchtte in 1959 bij de Chinese bezetting. Thasi geeft uitleg over het paleis. We bezoeken het voormalige woonverblijf van de Dalai Lama. Omdat we binnen één uur weer buiten moeten zijn – en de gids hier op afgerekend wordt – leidt Thasi ons snel langs de vertrekken. In zijn enthousiasme wil hij zo veel informatie geven dat hij steeds sneller gaat spreken. Soms moet hij dwars door Chinese gidsen heen praten om nog iets te kunnen vertellen. Na de woonverblijven in het witte gedeelte gaan we het rode paleis in op de top van het Potala paleis. Hier liggen de tombes van de vroegere Dalai Lama’s, de troon en prachtige afbeeldingen van Boeddha. Jammer dat we niet langer kunnen blijven, maar aan de andere kant goed dat we überhaupt naar binnen kunnen. Bij de uitgang blijkt de rondgang een kwartier te lang geduurd te hebben, maar tot opluchting va Thasi geeft dit geen problemen. We besluiten zelf terug te wandelen vanaf de het Potala Paleis. Aan de overzijde van de brede straat beklimmen we het uitzichtpunt over de Potala. Een echt kodak-punt voor het paleis. Terwijl we op een rots even rusten, komt een monnik met zijn Tibetaanse familie aanlopen. Zij willen bij ons komen zitten om een gezamenlijke groepsfoto te maken en ook wij maken een foto. Zij van ons, wij van hen. Daarna lopen we de Kora rond het paleis. Het is behoorlijk warm en op dit tijdstip zijn er weinig pelgrims aanwezig. Rond het paleis staan honderden gebedsmolens in een indrukwekkende rij. In een rustig tempo lopen we de Kora rond. Op weg naar het hotel bestellen we een soep voor de lunch. We krijgen de soep in een wel erg grote kom. We schatten dat we per persoon minimaal twee liter soep voor ons hebben staan. ’s Middags wandelen we de Tibetaanse wijk weer in en langs de Jokhang tempel. Vanaf het Barkhor Square lopen we de Kora rond de tempel. Op ongeveer twee-derde van de route stappen we uit en nemen plaats op een dakterras van een restaurant. Vanaf het terras hebben we zicht op de pelgrims tijdens de Kora, terwijl de schermer invalt. Donderdag 20 september 2007 Drepung Klooster - Rondwandeling Lhasa We rijden vanmorgen naar het grootste kloostercomplex van Tibet, het Drepung klooster. Drepung ligt acht kilometer buiten de hoofdstad Lhasa. In Drepung heeft Thasi meer tijd voor zijn uitleg omdat hier geen tijdslimiet is. Thasi kan nu op zijn gemak uitleg geven over de verschillende koningen, boeddha’s en Lama’s. Gelukkig herhaalt Thasi regelmatig omdat de informatie te veel is om in één keer te bevatten. Er zijn zoveel verschillende Boeddha’s. Het Drepung klooster is één van de drie Gelugpa kloosters (de andere twee zijn Sera en Ganden, die we later nog zullen bezoeken). Drepung is het grootste klooster van Tibet. Voor de Chinese bezetting waren hier zo’n 15.000 monniken, tegenwoordig wordt de aanwezigheid van nog maar enkele honderden monniken toegestaan. Als we over het kloostercomplex wandelen vallen de indrukwekkende rotstekeningen op tegen de bergwand. We bezoeken de slaapvertrekken van de Dalai Lama en zien de prachtig versierde boeddha beelden. Tashi is enthousiast en legt veel uit over het geloof en het klooster. Thasi is zo enthousiast dat hij geen rekening houdt met de tijd. Er is om twaalf uur afgesproken bij de bus voor diegenen die zelf door het klooster willen lopen, maar om twaalf uur hebben we alleen nog het paleis bezichtigt. Snel gaat Thasi door naar het klooster. Dit gedeelte is al net zo mooi en vooral de grote collegezaal van de monniken is prachtig. Ik besluit er twintig Yuan (ongeveer twee euro) tegenaan te gooien om foto’s te maken. In ieder ruimte moet apart betaald worden voor foto’s. Thasi heeft de rondleiding versneld en dat is te merken. Al ik buiten kom, ben ik de gids en de kopgroep kwijt. Met de achterblijvers besluiten we de pijlen te volgen van de te lopen route en gaan langs prachtige kapellen, over de daken van het klooster en langs de tempels. We denken Thasi wel in te halen, maar we zien hem niet meer. We bekijken daarom alle tempels even snel van binnen en lopen snel door. De route blijkt niet eens zo makkelijk te volgen te zijn en we belanden op een binnenplein waar de monniken wonen. Een monnik wijst ons snel de goede weg. Na nog een paar keer de weg gevraagd te hebben, komen we bij de bus. Hier blijkt dat de rondleiding eerder was afgebroken en de anderen via een kortere weg waren teruggekeerd. Zij hebben nu een uur op ons staan wachten. Snel stappen we in de bus en rijden naar Lhasa. ’s Middags wandelen we Lhasa in en starten op het Barkhor Square een rondwandeling uit de Lonely Planet. Bij het Gyüme Lower Tantric College lopen we door de poort. Dit is een vergelijkbare tempel als Drepung, maar veel , veel kleiner. Hier worden monniken opgeleid in hun eerste twee jaren. Het doek hangt voor de ingang. Voor ons een teken om niet naar binnen te gaan, maar een monnik geeft buiten aan dat we gewoon naar binnen mogen. We bezichtigen het college en als we vragen of we foto’s mogen maken wordt voorzichtig 5 Yuan gevraagd (50 eurocent). Via de trap lopen we naar boven. Uit één van de kamers klinkt gezang. Een monnik is aan het bidden en als hij ons ziet wenkt hij ons naar binnen. Hij lacht onwennig door alle aandacht. Als wij vragen of we een foto van hem mogen maken en hem het resultaat laten zien, lacht hij volop. We klimmen ook naar de tweede verdieping. Terug beneden vraagt één van de monniken waar wij vandaag komen en al snel raken we in gesprek over het Boeddhisme en over de tempel. Via de digitale camera laten wij foto’s zien van Drepung. Aan de reacties te zien zijn ze hier nog nooit gewest. We mogen ook foto’s van hen maken en een gezamenlijke foto. Een derde monnik komt aanlopen en gebaart dat hij ook graag op de foto wil. Wij beloven de foto’s op te sturen en krijgen een adres in het Chinees en in het Engels. Ook krijgen we een emailadres van een van de monniken, al geeft hij aan dat hij er niet zoveel mee doet. Morgen wordt er gebeden door de monniken en we worden uitgenodigd om hier te komen vanaf acht uur ’s morgens. Dit willen wij zeker. We nemen afscheid en vervolgen de route. Enkele meters verder ligt een klein klooster verscholen. Omdat we het in eerste instantie niet kunnen vinden, worden we met handgebaren naar het klooster verwezen. Naast het klooster bekijken we een drukkerij. Door een raampje zien we het stempelwerk, maar als we binnen willen kijken wordt dat minder op prijs gesteld door de chef. We keren om. We wandelen de route verder door de moslim-wijk. Hier staan veel biljarttafels op straat. Poolbiljart is dan ook sport nummer één in Tibet. We bezoeken kleine tempeltjes en wandelen langs de twee moskeeën in Lhasa. We eindigen weer bij Barkhor en lopen terug naar het hotel.’s Avonds geeft Jozalien een uitleg over de komende twee dagen. Het is niet nodig om alle bagage mee te nemen. Wij nemen waarschijnlijk één tas mee met z’n tweeën en laten één tas achter. ’s Avonds eet ik tonijn-pizza op het Barkhor-plein. De pizza is wel lekker, maar hij drijft in de olie. Als dat maar goed gaat. Terug bij het hotel klimmen we naar de vijfde verdieping en lopen het dak op. Tussen de zonnepanelen en de was lopen we naar de rand om een mooie foto van de Potala by night te maken. Vorige - Overzicht - Nepal/Tibet - Volgende |