|
Vorige - Overzicht - Duitsland/Griekenland/Hongarije/Italië/Oostenrijk/Servië/Tsjechië/Turkije Volgende Zondag 2 augustus 1992 Villach - Praag Het was droog toen we wakker werden. Toen ik voorzichtig mijn hoofd onder het tentdoek door stak, hing de was opeens aan de andere kant in de zon. Het bleek dat Monique al eerder wakker was. Dit waterige zonnetje moest echter al tijdens het ontbijt plaats maken voor spetters. Dus snel weer alles naar binnen. Gelukkig konden we de spullen en tenten laten staan, als we maar om 22.00 uur van de camping waren. Toen het weer droog was hingen we de was weer op. De enige kleren die niet nat waren, waren de kleren van gisteren. Sokken had ik al helemaal niet meer, dus dan maar met blote voeten in mijn schoenen, die toch al zo te lijden hadden van het waterballet. Het zal er om gaan hangen of deze schoenen Nederland nog halen (Van Haren, boem, boem, lacht iedereen mee ....) De buren op de camping wilde wel op onze was letten en binnen halen als het zou gaan regenen (van ons krijgen ze elke keer de oude krant) zodat wij weg konden naar Foaker See. Hier was een winkel die open was op zondag en een terrasje boven op een berg. Fred en Sandra gingen met de auto omhoog, wij te voet. De klim was af en toe best steil, maar de tijd viel ontzettend mee. In een half uur waren we boven, waar we uiteraard een potje gekaard hebben. Na drie uur vertrokken we weer naar beneden. Ron, Monique en ik weer lopend en Fred en Sandra met de auto. Bij het restaurant beneden wilde we gaan eten. Gelukkig konden we mat cheques betalen. Alleen bleek dat we geen dat cheques en pasjes van een persoon bij elkaar hadden. Ron en Monique hadden namelijk hun buidel niet meegenomen en voor de veiligheid droegen we de cheques en pasjes van elkaar. Fred en Sandra reden snel naar een flappertapper en toen konden we toch eten. Na het eten lukte het eindelijk om contact te krijgen met Rene en Astrid. Gelukkig ging alles goed en hij zou even doorbellen. Terug op de camping braken we de tenten af en pakten de spullen in (alles was inmiddels droog). Dit alles onder het toeziend oog van Fred, die vol verbazing zat te kijken hoe wij al die troep in vier rugzakken kregen. De rugzakken verdwenen in Fred z'n auto en wij liepen naar het station (bijna een half uur lopen). Hier hebben we ruim twee uur zitten wachten, krantje lezen, dit verhaal bijschrijven. Fred en Ron waren ondertussen Villach in. Ook heb ik mijn linker schoenzool, waar de zool bijna van los is geplakt met leukoplast. Misschien blijft het zitten. De trein kwam een half uur voor vertrek het station binnen. De trein was afkomstig uit Venetië en dus waren de meeste coupes ingepikt door reizigers die met z'n tweeën languit deden alsof ze sliepen (zoals wij normaal ook deden). Gelukkig vonden we een lege coupe met smalle bankjes en veel beenruimte. Hierdoor konden Ron en ik op de grond slapen (dat paste net aan) en Monique en Sandra namen de banken voor hun rekening. Hoewel niemand echt goed lag hebben we toch geslapen tot de grenscontrole Oostenrijk-Tsjechoslowakije. De douanier, die het wel leuk vond hoe wij lagen te slapen, kwam speciaal terug om te melden dat de coupe naast ons inmiddels leeg was. Daarna hebben we een stuk beter geslapen. Rond negen uur rolde de trein Praag binnen.Maandag 3 augustus 1992 Praag Op het station werden we niet overvallen door de gebruikelijke hotellokkers. Gelukkig stonden er na enige zoeken nog wel twee, dus konden we nog een keuze maken. Het jeugdhotel (in een studentenflat) lag aan de andere kant en was te bereiken met de metro en bus. Maar eerst gingen we ontbijten voor het station en daarna vertrokken Sandra en Monique om geld te halen. Dit duurde ruim een uur en ondertussen lazen wij de super-dikke-weekend-Telegraaf. Toen ze terug waren vertrokken we naar het hotel. Mijn schoenen, die net geplakt waren lieten al weer los. Het hotel lag op de heuvel vlak bij het centrum. Hier hebben we gedouchd en opnieuw de schoenen geplakt. We wandelden richting het centrum, maar zo ver kwamen we niet. De hele zool van mijn schoen liet los. Dit hebben we opgelost (althans ik, en de rest had de slappe lach) door de leukoplast rondom de schoen te plakken. Het was wel duidelijk dat ik nieuwe schoenen nodig had. We gingen dan ook op zoek naar goedekope gympies. Na vier zaken gehad te hebben, besloot ik maar nieuwe sportschoenen te kopen. De schoenen waren ±¦100,-. Dit liep toch een stuk beter. De rest van de middag liepen we wat door het centrum en aten bij een echte Tsjechische zaak (nl Mac Donalds). Toen we tenslotte voor de deur van de Mac de milkshake met het rietje naar binnen probeerde te scheppen, kwamen we op het idee om te gaan trammen. We hadden toch een openbaar vervoer kaart, We zouden rond het centrum rijden en via de Joodse wijk terug lopen naar de Karelsbrug. We stapten echter net iets te laat uit en stonden aan de andere kant van de Moldau. Wel stonden we voor een hoge trap, die we uiteraard beklommen. Bovenaan stond een wazig kunstobject wat sterk leek op een klok (met één wijzer). Vanaf dit punt hadden we een fantastisch uizicht over de stad. Toen we heerlijk genoten van het uitzicht hoorden we achter ons muziek. De planne om de stad te doorkruisen vervielen en wij gingen op zoek naar de herkomst van de muziek. Het bleek afkomstig te zijn van een soort kermis. Toen wij eindelijk de ingang van het terrein gevonden hadden, want we liepen bij het hek dus de verkeerde kant op, bleek de entree 10 kronen te zijn (± 70 cent). Bij het kaartje kregen we een loterij-formulier. Op dit lotto-formulier moesten we drie maal zes cijfers aankruisen en de hoofdprijs was een Mercedes. Toen we net klaar waren en het formulier ingeleverd hadden begon het plotseling te regenen. En niet zo zuinig ook. We vluchten snel een tent in. Hier zaten hooguit 10 mensen. We bestelde wat drinken (want het goot nog steeds) en informeerde naar de reden van dit feest. Het bleek een bierfeest te zijn en duurde twee weken lang. Het was zo rustig omdat het voor de Tsjechen te duur is. Toen het droog was verlieten we de tent en liepen tussen de kermisattracties (vier) door. We hebben zelfs de moed op kunnen brengen om het spookhuis in te gaan. In het spookhuis kwam een pop tot leven en verder niets. Wel zagen we overal de poppen en geesten staan omdat het niet geheel donker was. Rollend van het lachen kwamen we er weer uit en hebben tevergeefs geprobeerd bij de meneer bij de kassa dat de stroom niet aan stond. Maar wat moet je nou als hij geen woord Engels of Duits spreekt ? In de tweede feesttent, met 'n ruimte voor zo'n 2000 mensen was het ook zeer rustig. De bestelde 'kleines' bier bleek nog wel een halve liter te zijn. Wij waagden (althans Ron en ik) aan de kleine. Om een beetje stemming in de toko te maken zetten wij het applaus af en toe in en probeerde mee te zingen (de Hollandse teksten dan). Dit trok al snel bekijks van de aanwezigen. Vooral het Tsjechische paar aan onze tafel vond het wel leuk. Ze spraken gebrekkig Duits en wij moesten er bij komen zitten. Wij waren hun vrienden en hij haalde worst en bier. Toen zaten wij dus tegen één liter bier aan te hikken. Om half elf moesten we naar een andere tent voor de trekking van de loterij. Dit betekende wel dat de pul leeg moest. Hoewel een liter bier zo'n ¦ 3.- kost, stond hij erop ons een biertje aan te bieden. Hoewel wij een kleintje vroegen stond er weer een liter klaar. Voor de loterij was ons gezelschap wel makkelijk omdat de trekking in het Tsjechisch was en ons Tsjechisch niet zo best is. De vertaling, die wij weer doorgaven aan de Duitsers achter ons kwam goed van pas. Gelukkig had ik maar twee vakjes goed, want er was al een prijs bij drie goede hokjes. Dit was namelijk één liter bier en daar hadden we even genoeg van. Het bier wat we niet meer opkonden loosden we bij het toilet en om twaalf uur ging de tent dicht. We liepen terug naar het hotel, waar Ron en ik heerlijk geslapen hebben.Dinsdag 4 augustus 1992 Praag Om twaalf uur stonden we op na een 'heerlijke' nacht. Opvallend was dat we allebei geen last hadden van de vijf liter bier met 12% alcohol. Wel had ik last van een klein blaartje op mijn kleine teen van de nieuwe schoenen. Eten haalden we bij een winkel om de hoek waar ze zakken melk verkochten. We vertrokken lopend naar het paleis. Hier hebben we de kerk bezichtigd en natuurlijk de trap beklommen (287 treden) met studentenkorting. Vanaf de toren was er een mooi uitzicht over de hele stad. Hierna liepen we langs het paleis naar het museum. Ondertussen vond ik een mooi boek over Praag voor nog geen ¦ 15,-. Na het museum (over de geschiedenis van het paleis), en de Gouden laan (kleine huisjes met winkeltjes) liepen we het paleis uit naar beneden. Na de Karlsbrug waren we net op tijd bij het stadhuis om de figuren in de klok te zien. Tegenover deze toren zijn we gaan eten, maar voor Praagse begrippen was het hier niet goedkoop. Rond acht uur leek het ons leuk om vanaf de heuvel bij de kermis de stad bij nacht te bekijken. In de tijd tot het donker werd hebben we gebeld en hebben we de laatste anzichtkaarten geschreven. Het uitzicht van boven viel een beetje tegen (in vergelijking met Budapest). Wel was het paleis mooi verlicht dus liepen wij door een pik-donder park en wegen waar af en toe het licht uitviel. Het paleis was mooi verlicht, maar ik kreeg wat last van de blaar op mijn kleine teen. Daarvandaan gingen we op weg naar het plein met de discotheken. Dit plein lag vijf kilometer ver weg en dat voelde ik goed aan mijn (inmiddels) blaren. Bij de disco's zag het er gezellig uit, maar tot grote teleurstelling van Ron, hadden we niet voldoende geld bij ons voor de entree (100 kronen). We besloten om terug te lopen en onderweg wat te drinken (au au). De terrassen die we bestormden waren net dicht (vijf over twaalf). Gelukkig vonden we nog een klein tentje waar we wat konden drinken. Op weg naar het hotel kwamen we onderaan de heuvel voor de keuze te staan: door het park, linksom of rechtsom om het park te gaan. Door het park was het erg donker, rechtsom was een heel eind, dus probeerden we linksom. Hoewel ik het liefste direct mijn schoenen uitgedaan had, kwam er nog bijna drie kilometer bij. Strompelend kwam ik aan bij het hotel en een flinke blaar onder mijn voet en een sterk opgezette kleine teen.Vorige - Overzicht - Duitsland/Griekenland/Hongarije/Italië/Oostenrijk/Servië/Tsjechië/Turkije Volgende |