|
Vorige - Overzicht - Duitsland/Griekenland/Hongarije/Italië/Oostenrijk/Servië/Tsjechië/Turkije Volgende Donderdag 30 juli 1992 Budapest We hadden gepland om om half elf de stad in te gaan, na een pilletje tegen de diarree genomen te hebben. Allereerst moesten we ergens geld halen en daarna ontbijten. Nu is Budapest een leuke stad, maar als je een bank zoekt, vind je hem nergens. Na flink zoeken, vragen, zoeken en vragen vonden we er eentje en een plek voor ontbijt was net om de hoek. We startten de rondtour in Buda. Hiervoor moesten we eerst de Donau over. Met het bergtreintje gingen we omhoog naar het voormalige paleis en de kerk van Buda. In deze kerk, die heel mooi beschilderd is, zijn we ook via de kelders door een soort museum gelopen, dat eindigde op de tweede galerij van de kerk. De tocht vervolgde naar het parlementsgebouw. Toen Sandra en Monique een rustpauze inlaste, zijn Ron en ik rond het gebouw gewandeld. Als laatste gebouw stond de Stephan-Basiliek op het programma. Daarna zijn we op een plein de krant gaan lezen tot het etenstijd was. We wandelde een hamburgertent binnen waar de TV met de olympische spelen aanstond. Heel goedkoop maar we hadden eigenlijk trek in een echte Mac Donalds-prak. Bij de Mac moest het personeel erg lachen om ons bij het bestellen. Dit bleek te gaan om onze anzichtkaarten. Zowel de voorzijde (een mannetje met een grote 'piepie') en de achterzijde die helemaal vol geschreven was met kleine lettertjes. Ook Sandra en Monique hadden weer een bekende lachbui en lachten opnieuw als de voorzijde van de kaart getoond werd. Als Ron de kaart toonde in de Mac Donalds schoot de halve zaak in de lach. 's Avonds zijn we op zoek gegaan naar een telefooncel om te bellen naar Fred en naar huis. Eerst hebben we een hand vol muntjes bij elkaar gewisseld en toen bleek de telefooncel kapot te zijn. Ook de tweede was defect. In een tocht liepen meerdere toeristen van telefooncel naar telefooncel. Bij de zesde stond een hele rij, dus die moest het doen. Na het bellen, was het al donker geworden en begonnen wij aan de tocht naar het topje van de berg (want wij hebben wat met bergen). Op de berg stond een groot verlicht beeld. De paden er naar toe waren minder (lees niet) verlicht. Maar toen we (op de tast) boven waren hadden we een mooi uitzicht over de stad bij nacht. Om half elf waren we weer bij het hotel (zonder centjes) maar Sandra en Monique wilde vroeg naar bed. Toen wij (lees Ron en ik) een uur later ook naar bed gingen, waren ze nog aan het wassen.Vrijdag 31 juli 1992 Istanbul - Wenen - Villach We zouden om kwart voor zeven gewekt worden, maar nee hoor niemand te zien. Gelukkig waren we zelf ook wakker, want het vertrouwen was al niet zo groot. Om half acht vertrokken we op weg naar de bus die ons naar het station bracht. De trein stond al klaar, maar het bleek een EuroCity-trein te zijn dus: 'toeslag'. In Wenen moesten we overstappen. Wel moesten we met de tram van WestBahnhof naar SüdBahnhof. Hiervoor gebruikte we gewoon de interrailkaart. Ook op dit station stond de trein al te wachten en vonden we een coupe met airconditioner (lekker koel). Tijdens de treinreis was het warm en we hadden dorst. Daarom ging Ron flesjes cola kopen (± 5,- p.p.). Sandra, die zich zo op de cola verheugd had, liet haar flesje gedeeltelijk over haar heen vallen. Ze vond het niet leuk toen wij (best wel) moesten lachten. In Villach hadden we rond zeven uur met Fred afgesproken. Dus wachtten we op een bankje voor het station. Op het zelfde plein zagen we Fred even later ook aan komen lopen en Raymond, Carina en Herman waren er ook. Toen Fred z'n auto ging halen brak er iets bij z'n versnellingspook en kwam zijn auto niet meer uit zijn één. Langzaam reed hij naar zijn huis en met de auto van het bedrijf reden we naar de camping. Na het opzetten van de tent hebben we in een restaurant snitsels gegeten en daarna waren we klaar voor het feest. In Villach was het kermis en dus groot feest. Hier zijn we gebleven tot half een, toen Raymond ons weer afzette bij de camping. Fred en Ron gingen nog even door met z'n tweeën.Zaterdag 1 augustus 1992 Villach De zon scheen al vroeg op de tent maar dit keer hadden we de opening naar het westen gezet. Rond elf uur zijn we gaan ontbijten met koffie en thee erbij. Even later kwam Fred ook met een weer gerepareerde auto en ook Raymond, Carina en Herman kwamen langs om afscheid te nemen. Zij vertrokken weer richting Nederland. Toen we wilde gaan wassen bleek het gas op te zijn, dus gingen we eerst maar zwemmen. Ron en Fred gingen ondertussen gas halen en inkopen doen. 's Middags hebben we een mega-was gedaan. Bijna alle spullen die we bij ons hadden moesten gewassen worden, hoewel sommige shirts niet meer schoon te krijgen zijn. Rond zes uur vertrokken we naar het centrum om wat te eten. Bij de pizzeria was er nog plaats genoeg. Na het eten gingen we Villach in waar een groot feest gehouden zou worden. De entree was deze avond 60 shilling (gisteren nog gratis). De tocht liep van terras naar terras en af en toe een kermisattractie, totdat het om half twaalf begon te regenen. Vanuit een portiek hebben we af en toe iets van het vuurwerk gezien, maar de regen ging maar door. Ondertussen dachten we aan de mega-was (bijna alles) die nog buiten hing. Het zag er rond half twee naar uit dat het voorlopig niet meer droog zou worden. Fred rende naar huis om zijn auto te halen en pikte ons op en bracht ons naar de camping. De was hing te bengelen aan het lijntje (± 20 m.) en ook de tent (het eier-dopje die Ron en ik leende van Monique) bleek niet tegen water te kunnen. Op maar liefst vier punten lekte het gevaarte en met wat handdoeken (echt de laatste droge kleren) probeerde wij als goed Hollanders het water uit de slaapzak te houden. Met het idee van 'morgen zien we wel weer' vielen we in slaap.Vorige - Overzicht - Duitsland/Griekenland/Hongarije/Italië/Oostenrijk/Servië/Tsjechië/Turkije Volgende |