|
Vorige - Overzicht - Duitsland/Griekenland/Hongarije/Italië/Oostenrijk/Servië/Tsjechië/Turkije Volgende Maandag 27 juli 1992 Istanbul - Usküdar We stonden rond tien uur op en na het douchen (koud) en ontbijt gingen we eerst wassen. De hotelier bracht na veel aandringen warm water. Rond half twaalf vertrokken we richting het paleis van de Sultan welke tot 1909 in gebruik is geweest. We kwamen eerst door de ringmuur, die rond het paleis ligt. Vervolgens kwamen we bij de ingang. Hier ontmoeten we weer de Belgen van gisteren. Binnen in het grote paleis liepen we de rondleiding volgens een gekopieerd boekje. Deze tocht bracht ons o.a. naar de keuken, de verblijven van de pages etc. tot en met de harem. Om de harem-vertrekken te bezoeken moesten we een apart kaartje kopen (waarvoor we eerst geld moesten wisselen). De bezichtiging kon alleen in groepen van maximaal 60 personen. Uitgerekend vlak voor ons was de Engelse tocht uitverkocht en zaten wij opgescheept met Duits. De Harem gaf een beeld hoe de vrouwen van de Sultan, zijn moeder, en de Sultan zelf leefden. Tijdens de rondleiding breekt er een flinke onweersbui los en daarmee hebben we de eerste regen van onze vakantie gehad. Binnen de kortste keren stroomde het water met een vaart door de gootjes naar beneden. tegelijkertijd komt er een einde aan de rondleiding en blijven we nog even schuilen. Gelukkig is het weer snel droog geworden en vervolgen we onze tocht door het paleis. Als we in een zaal iets vragen aan een Turkse bezoeker zit hij gelijk als een gratis-gids achter ons aan. Hij studeerde aan de universiteit van Istanbul. Met hem hebben we een discussie gehad of het getoonde haar van Mohammed nu wel of geen schaduw had. We konden helaas geen videocamera vinden met een lampje om ons gelijk aan te tonen. Inmiddels was het bijna vijf uur geworden en het paleis ging dicht, dus wij eruit. Buiten bleek dat alle banken dicht waren dus moesten we weer Duits geld wisselen in een hotel. We zouden met de boot naar Azië gaan. Omdat de tocht door het paleis langer duurde aten we eerst iets bij de haven. Het restaurant had alleen kebab en het gehele restaurant (er was alleen personeel aanwezig) raakte in paniek, want niemand sprak Engels. Snel werd er iemand uit de familie bijgehaald. Hoewel we niet alles van hem begrepen van de bestelling was het toch lekker en we hebben het afgesloten met echte Turkse thee. In de haven, midden in de spits, stapten we op een overvolle boot om over te varen naar het Aziatische deel van Istanbul. Nu was het alleen de vraag wanneer komen we nu in Azië. Halverwege het water, of op het land ? We hebben het allebei maar gevierd. Azië verschilt niet echt veel van Europa. Immers als je op een terrasje gaat zitten in Azië gaat het ook regenen. We hadden gepland om over de grote brug terug te wandelen naar Europa. Toen we aan een voorbijganger vroegen hoe we bij de brug moesten komen, bleek dat het verboden was om de brug lopend over te steken. Het was alleen een autoweg, maar hij wilde ons wel naar de overzijde brengen. Toen we ook naar een goede discotheek vroegen wist hij een hele goede en hij zou ons erheen brengen. Maar wij waren zijn gasten en tot die tijd dat de disco open zou gaan (twee uur later) moesten wij wat drinken met hem en zijn vriend. Het bleken, na vertaling in het Duits door de ober, twee leden te zijn van het parlement van Usküdar, het Aziatische deelgebied van Istanbul. Ook moesten wij de Raki proeven, een soort Ouzo. Na ruim twee uur vertrokken we naar de disco. Het was inmiddels voor ons wel duidelijk dat de heren enorme belangstelling voor de dames hadden. Bij de ingang werd bezwaar gemaakt tegen onze korte broeken, maar de parlementariër praatte ons naar binnen. De discotheek was een uitgevoerd met een zwembad en een grote open lucht dansvloer. Snel werden extra stoelen aangesleept voor ons. Het gesprek met de heren veranderde zeer snel in 'groepsex'. We beriepen ons op 'Do not understand', maar de ober, die kwam vertalen, vertaalde hetzelfde. Dat was voor ons reden om op te stappen, hoewel we eigenlijk thuis gebracht zouden worden en we verstonden opeens geen Engels meer. Nog voordat wij buiten stonden liepen de heren ons voorbij naar buiten en zeiden niets meer. Toen zijn we nog maar een uurtje gebleven. Rond half drie namen we de taxi terug. Dit was de rit over de brug en het was een hele afstand. Bij het hotel stond de met op 81.000 (± ¦20,-) maar het wisselgeld van 100.000 loempinees bleef uit. Moe van vermoeidheid en de Raki rolden we het bed in.Dinsdag 28 juli 1992 Istanbul - Hagia Sophia - Bulgarije Om negen uur stonden we op want we moesten het hotel uit. Ron ging op pad voor de Telegraaf (voor de tour en de olympische spelen), brood en geld op te nemen om het hotel te kunnen betalen. Om precies elf uur verlieten we de kamers en er zaten al mensen te wachten voor deze kamers. De spullen konden in het hotel blijven staan. We liepen eerst in de richting van de toren met een uitzicht over de stad. Op weg ernaar toe moesten we diverse malen stoppen om te schuilen. Toen we tijdens de tocht op de brug over de gouden hoorn liepen, hield het op met zachtjes regenen. We konden net een klein afdakje vinden bij een bank om te schuilen voor de hoos-bui. Het water kwam met bakken uit de hemel en het zicht daalde tot nul. We besloten om een Kentucy Fried in te schieten om iets te drinken. Helaas hadden ze geen cola, fanta, sprite, water, ijs of milk-shakes: Alleen melk. Toen hebben we boven onze eigen fles cola maar op gedronken, die nog omging ook. Buiten was het inmiddels droog geworden en het zicht was opgeklaard. Vanaf de toren was heel Istanbul te zien. Vooral de silouetten van de moskeeën waren goed te zien. Ook was Azië te zien. Terug bij de wijk rond het hotel hebben we de Hagia Sophia moskee bezocht. De moskee is sinds honderd jaar een moskee. Daarvoor was het een Katholieke kerk. Bij de entree kregen we natuurlijk studenten-korting (kinder-kaartjes) omdat we een grote verzameling pasjes konden tonen. Later bleek dat een uitzondering gemaakt was, want andere Nederlanders hadden er om gevraagd, maar niet gekregen. Na dit bezoek kochten we bijna dertig anzichtkaarten (lekker goedkoop in Turkije). Met de kaarten op zak liepen we de Bazaar in. In een doolhof van overdekte straatjes probeerden de verkopers in super-kleine winkeltjes hun spullen te slijten. Hier hebben we een klein uurtje gedwaald en "kijken, kijken ....". We moesten vroeg eten en dat deden we bij dezelfde zaak waar we de eerste dag gegeten hebben. Ondertussen schreven we de anzichtkaarten. Hiervoor hoefden we maar twee keer extra drinken bij te bestellen. Ook kon Sandra de tijd gebruiken om naar het toilet te rennen omdat ze ziek werd. Onderweg naar het station liepen we even langs een schoenmaker, maar mijn schoenen waren 'finish'. We hebben maar niet verteld dat ze pas drie weken oud waren. Gelukkig hadden we de gehele coupe (Ja wat wil je ook als de trein door Joegoslavië gaat). Maar helaas waren we de anzichtkaarten vergeten te posten. In een vage gleuf met iets onleesbaars erboven hebben we de kaarten in de stationshal laten vallen. Naast Sandra werd Monique ook ziek en het trein-toilet zat dus direct verstopt met een enorme hoeveelheid viezigheid. Waarschijnlijk was er iets mis met het eten, want Ron en ik hadden er eigenlijk ook last van. De dames sliepen in de coupe en wij speelden een potje hartenjagen met twee Denen en een Nederlander, onze buren. Na de grenspassage van Bulgarije zijn we gaan slapen. Enkele coupes verder was er nl. nog een leeg, dus konden Monique en Sandra doorslapen.Woensdag 29 juli 1992 Joegoslavie - Belgrado - Budapest 's Nachts werden we diverse malen gewekt voor o.a. tickets, paspoorten etc. Om half zeven naderde de trein Joegoslavië. Daar was de douane extra actief. Vooral het aantal stempeltjes in het paspoort liep op deze reis wel erg snel op. Na de grens hebben we doorgeslapen tot bijna twaalf uur (eigenlijk elf uur plaatselijke tijd, want de klok was weer verzet), Inmiddels zaten we ook Joegoslaven op de gang, die ons niet uit de coupe wilden zetten (met z'n tweeën languit op acht zitplaatsen). Van een jongen uit Oostenrijk hoorden we dat de trein wel naar Budapest ging, maar in twee delen. Het deel dat verder ging naar Warschau zou om elf uur aankomen en het stuk naar Wenen om drie uur 's nachts (na een pauze van vier uur). Wij hadden gereserveerd en zaten in het Wenen stuk. Om meer informatie te krijgen gingen we op zoek naar een conducteur. Maar geen van hen sprak Engels, Duits of Frans en probeer het probleem maar eens uit te leggen met handen en voeten. We besloten om de rugzakken maar te pakken en op station Belgrado naar de informatiebalie te gaan. Om kwart over vier kwam de trein hier aan. Ron en ik liepen vlug naar de informatiebalie waar bleek dat de trein van 16.20 op spoor drie zou vertrekken. Er stond geen trein op spoor 3 en onze trein stond op spoor 5 dus wij weer terug naar de informatiebalie. Ongelovig liep de medewerkster mee en toen bleek dat onze trein even weg zou gaan (voor schoonmaak) en terug zou komen op spoor 3. Dus wij snel de trein in om over te stappen, maar bij de plaats van de wagon aangekomen was er geen treinstel meer te zien. Het deel voor Wenen was vertrokken met Sandra en Monique. Enkele reizigers maakten ons er op attent dat de trein gewassen werd er terug zou komen op een ander spoor. Ondertussen vertrok ook het deel op spoor 5 en wij bleven, met meerdere reizigers achter. Gelukkig zagen we in de verte een rijtuig aankomen met Sandra en Monique, dus daar moest de bagage ook in liggen. En zo waren we toch nog op tijd voor de Budapest-trein. Bij de grens (weer twee stempeltjes) werden alle luiken geopend om waarschijnlijk te zoeken naar vluchtelingen. ook werd voortdurend onder de trein gekeken. Om bijna elf uur kwam de trein in Budapest aan. Gelukkig stond er een busje klaar van een jeugdhotel. De prijs van $ 5,- p.p.p.n. Wat overeen moet komen met 782 Ft. Maar daar weten we de wisselkoers nog niet van. Het hotel was netjes en alles zag er goed uit en eindelijk warm water. Op zoek naar wat eten in de stad, kwamen we in een andere jeugdherberg waar we een tosti gegeten en wat drinken genomen hebben. We hebben ook besloten om vrijdag overdag naar Fred te gaan in plaats van donderdag-nacht.Vorige - Overzicht - Duitsland/Griekenland/Hongarije/Italië/Oostenrijk/Servië/Tsjechië/Turkije Volgende |