Vorige - Overzicht - Duitsland/Griekenland/Hongarije/Italië/Oostenrijk/Servië/Tsjechië/Turkije Volgende


Zondag 19 juli 1992

Athene – Odeion

Vandaag vertrokken we vroeg met een grote fles water en de superdikke, maar ook zware Weekend-Telegraaf naar de Akropolis. Wat we als ontbijt zouden nemen wisten we nog niet, want het was namelijk zondag. Op de hoek van de straat bleek het kleine winkeltje gewoon open te zijn en ons probleem was weer verholpen. Bij de Akropolis was het een drukte van jewelste. Hordes mensen schuifelde een voor een naar binnen (het was immers gratis). Natuurlijk, zo Hollands als wij zijn, zijn we gewoon naast een gids gaan staan en luisterden gezellig mee. Op de Berg was het wel een beetje warm, dus toen we alles gezien hadden, snelden we naar beneden om cola te kopen. Hierna vervolgden we onze tocht door de Agora. Dit is het oude stadscentrum van Athene, waar nu nog alleen wat restjes van over zijn. In het geheel gerestaureerde museum zagen we iets over de opgravingen (natuurlijk ook gratis). Het was inmiddels over éénen en werd het tijd voor eten en de siësta. Vlug zochten we een bankje in de schaduwen lazen de krant. Op de voorpagina staat dat de regen met bakken uit de hemel komt, maar woensdag het wel 30 graden wordt in Nederland. Na de siësta vertrokken we richting de theaters onder aan de Akropolis. Het Odeion (het nog in gebruik zijnde theater) was gesloten omdat er 's avonds een voorstellinggehouden werd. Van de tweede is nauwelijks iets in tact gebleven. Vroeger konden er zo'n 20.000 mensen in. Hoewel de sluitingstijd al uren verstreken was gingen we toch naar binnen, want het hek stond open. Na een klim naar de bovenzijde van het theater bleek dat je helemaal door kon lopen naar het andere theater. We hadden echter geen zin om te blijven wachten op de voorstelling omdat bij terugkomst het hek zeker dicht zou zijn. De tocht liep verder langs de tempel van Zeus naar het Olympisch Stadion. Ook hier stond het hek open dus hebben wij de start van de eerste moderne Olympische spelen nagedaan. Natuurlijk zijn we ook even bovenin de tribune van het stadion gaan zitten waar we één (eigenlijk vier) van de 70.000 mogelijke bezoekers waren. Het was tijd om te gaan eten en we hadden allemaal ontzettende trek in een "Kleffe hap". Helaas kennen de Grieken geen patat met mayonaise. Zij (en niet “hun” zoals de mede interrailers stug vol houden) kwakken overal olijfolie op en eten te kleine porties. Gelukkig was er een zaak a la Mac Donaids, maar dan met redelijke prijzen waar we heerlijk gegeten hebben. Hier hebben we een kaart naar Hans gestuurd omdat het eten zo lekker was tijdens het zomerkamp. Gelukkig begon Monique klein te schrijven, maar toch was er niet genoeg ruimte en een kleine afstand was de kaart een grote brei. Terug in het hotel vroegen we aan Chris meer informatie over een eventuele reis via de Griekse eilanden en vervolgens de overtocht naar Turkije. Hij liet ons gelijk een pamflet zien waar gevraagd werd om een boycot van Turkije en de Koerden te steunen. Hier werden we dus niets wijzer van, maar hij gaf wel voldoende informatie over een eilandentocht van enkele dagen. Morgen zouden we gaan informeren over Turkije bij de Nederlandse ambassade over o.a. visa's e.d.


Maandag 20 augustus

Athene - Santorini

Wat later dan gewoonlijk stonden we op. We moesten om 11.30 uur uit de kamer zijn, dus zijn we om half elf snel brood gaan halen. ondertussen ging de telefoon al of we vandaag nu wel of niet vertrokken. Ja dus, maar het ontbijt moest eerst nog genuttigd worden en de kaarten moesten nog geschreven worden. Om exact half twaalf kwamen we naar beneden en bleek dat we niet met eurocheques konden betalen. Met contant geld kwamen we net enkele Drachmars tekort. Gelukkig had Monique Traveler Cheques en konden we toch betalen. Onze bagage lieten we in het hotel staan en wandelen voor de zoveelste keer door Athene en iedere keer was de stad weer anders. De Nederlandse ambassade was gesloten dus overwogen we naar het KLM-reisbureau te gaan voor informatie over Turkije. Allereerst gingen we nog even langs de Turkse ambassade,maar die was waarschijnlijk ook gesloten. Bij de Turkse ambassade aangekomen stonden we voor een zwaar bewaakt gebouw en het zag er gesloten uit. Echter via een camera waren we al gezien en een krakend stemmetje klonk het via de luidspreker 'Can I help you'. Enkele ogenblikken later stonden we binnen. Na een slijmverhaal over de goede relatie tussenhun lans en ons land etc. etc., kregen wij de nodige informatie over een visum, de treinen en ook, onder grote hilariteit, over de mogelijke aangepaste kleding in Turkije voor dames. Na de nodige folders aangepakt te hebben verlieten we het zwaar bewaakte gebouw. Eerst hebben we nog wel even gezwaaid naar de opvallend grote spiegel. Het stond nu vast: we blijven vier dagen op de eilanden en proberen via Samos en Khir in Turkije te komen. Daarvandaan gaan we naar Istanbul. Later kwamen we erachter dat we dan één dag geen reisverzekering hebben omdat we dan buiten Europa zijn. Dit nemen we maar op de koop toe. De boot naar Santorini vertrekt om zeven uur vanavond dus onderweg deden we snel boodschappen, aten wat en vertrokken naar het hotel om de bagage te halen. Hier kochten we de bootkaarten (7.500 Dr. i: 80,-) en gingen met de rugzakken naar de metro. Nou ja, metro? ... een klein treiltje rijdt half boven en half onder de grond naar Pireaus, de havenstad van Athene. In de haven lag het vol met grote boten. Na diverse malen vragen, kwamen we bij de plek waar de boot aan moest meren. We gingen naar het parkje aan de overzijde en gingen het eten klaar maken. Het water voor de macaroni haalden we (lees Monique) uit het toilet van het café waar we voor zaten. Ruim een half uur duurde het voordat de macaroni een beetje begon te smaken. Dit kwam voornamelijk door de harde wind, die we deels probeerde tegen te houden door de rugzakken er voor te zetten. Opeens was het gas op en besloten we de macaroni maar te nemen voor wat het was. Hiermee alle blikken van de voorbijgangers en cafégangers trotserend. De smaak viel Achteraf allemaal nog wel mee. Om zes uur lag de boot in de haven en gingen wij aan boord. De flinke bries was lekker op het dek, dus we namen dan ook plaats op het hoogste dek. Toen de boot de haven uit voer nam de wind flink toe en begon het schip behoorlijk te deinen. Onze jassen, truien en broeken zaten ver onderin de rugzakken, dus die heb je niet zo een, twee, drie aan. Maar het werd steeds kouder, dus heb ik mijn rugzak op z'n kop gezet en de onderzijde opengemaakt. Samen met Ron ging ik op zoek naar een toilet. Echter geen van de toiletten had WC-papier. Dus gingen we weer verder naar het volgende toilet. Gelukkig was het een oorspronkelijk Nederlands schip, zodat we duidelijk konden zien dat we op het bemanningsdek zaten, De machineruimte en het autodek. Pas onder het autodek, vijf lagen dieper werden we weggestuurd door een bemanningslid. Op volle zee zijn we daarna maar gaan kaarten. We hadden hiervoor een plekje gevonden uit de wind (een dek lager en achter een sloep). De kaarten staken we, om niet weg te laten waaien, onder de colafles en alles ging goed. Bijna goed bedoel ik dan. Na een paar ronden was het onmogelijk verder te spelen. Het schip schommelde zo heen en weer en Ron was de eerste die lucht moest gaan happen aan de reling. Zelf ben ik op vijf dekstoeltjes gaan liggen om niet zo last te hebben van de deining. Het was ondertussen stikdonker geworden. De nacht viel al terwijl het nog geen tien uur was. Ik heb mijn slaapzak gepakt voor de kou, maar moest hem krampachtig vasthouden zodat de slaapzak niet overboord zou waaien.Eventjes heb ik denk ik geslapen, maar was al weer wakker toen het schip (met een uur vertraging) de haven van Paros binnen voer. Eventjes zijn we bij een gitarist gaan zitten uit Ierland (waarschijnlijk) en daarna heb ik geprobeerd weer verder te slapen. Door de nieuwe vaarrichting was het minder koud. In de haven van los gingen veel passagiers van dek. Na los draaide het schip ten opzichte van de wind en op weg naar Santorini werd het zo koud dat ik maar opgestaan ben. Om kwart voor vijf (bijna twee uur later) kwam de boot aan in Santorini. Bijna de complete bevolking stand met een bordje "rooms" , maar dat wilde we niet. Met de bus slingerden we angstaanjagend door de bergen naar een plaatsje aan het strand. Dit bleek veel verder weg te zijn dan we dachten en om kwart voor zes kwam de volle bus op z'n eindpunt aan (het strand) De bagage werd, want het lag op het dak, gelost en we ploften neer op de steentjes. Aan de horizon werd het al licht. Kost hebben we maar geslapen toen de zon om half negen zo warm was dat van slapen weinig meer kwam. Tot toen uur zijn we blijven liggen met ontbijt op bed. Net overleg (terwijl niemand wist wat waar te doen was) gingen we met de bus naar Thira. Ook de rugzakken, die arme stakkers moesten wederom op het dak. Gelukkig vonden we een goede herberg voor de rugzakken in Thira en konden de stad in. Thira bestaat uit allemaal kleine steegjes met winkeltjes en de straten bestaan uit kleine trappetjes tegen de rotsen. De witte huizen staat er tussen door. Zo lopend door de stad (op weg naar het hoogste punt) ... Verhip de volgende dag is al begonnen.


Dinsdag 21 juli 1992

Santorini – Thira - Ios

probeerden (zie einde maandag) we alle mogelijke trappetjes en steegjes. Hoewel we soms in tuinen van mensen stonden leverde het vaak een leuke route op. Bovenaan de rots ruim een kilometer uit het centrum vonden we een rustig terrasje (nl: leeg). daarvandaan hadden we mooi uitzicht op de baai met de vulkaankrater.Ook zagen we een rots met een trap en een paadje er omheen. Dus wij op stap. Eerst gingen we via een klein trappetje naar beneden tot een klein Kapelletje en daarna via een smal pad weer omhoog. De laatste tien meter werd het echt klimmen en een goed weg zoeken tussen de losse stenen door. Bovenop gekomen hebben we wat foto’s gemaakt voor in het plakboek en hierna moest de afdaling weer beginnen. Dit ging echter veel makkelijker dan we gedacht hadden en omdat we onderaan de berg (althans zo leek het van boven) nog een kerkje zagen staan zakten we dus nog lager over de zeer smalle paadjes. Terug in de stad bleek dat er nauwelijks boten varen op donderdagen dan hadden wij de boot naar Samos willen nemen. ook bleek de overtocht naar de Turkse kust zo’n ƒ 160,- kost incl havengeld. Al met al is deze route duur en kost ontzettend veel tijd. We namen daarom het besluit om toch via Thessaloniki te reizen met de trein. Dit betekent dat we vrijdag van los weggaan naar de havenstad Pireaus en 's avonds vertrekken naar Thessaloniki.In Thessaloniki blijven we een paar uur om ’s middags verder te reizen naar Turkije. Over de rest zijn we er nog niet helemaal uit. We gingen op zoek naar een eetzaak.We vonden er een waar vermeld stond dat ze maaltijden hadden voor alle landen. Binnenbleek het gewoon een Duitse vreetschuur te zijn en de bediening was waardeloos. Maar we hebben wel lekker gegeten. Daarna haalden we de bagage op uit het depot en Zonsondergang op Santorini. Alle rugzakken werden achterin opgesteld en gelukkig niet op het dak. Om 18.00 uur waren we aan boord van de veerboor op weg naar los. Na ruim een uur varen kwamen we aan op het feesteiland los. In de havenstad(je) stond het inmiddels bekende ontvangst commite met 'rooms' en 'campings' al klaar, al was het hier minder dan op Santorini. De camping was ± 100 meter naast de haven en snel zetten we de tenten op en doken onder de douche. Hoewel we ons verheugd hadden op deze douche viel het toch, een beetje tegen dat het water zout was. 's Avonds laat vertrokken we richting de stad. In de haven dachten we in een fast-food restaurant snel een broodje hamburger te kunnen bestellen. We moesten eerst gaan zitten, kregen de kaart, bestelden en kregen de vraag 'Wilt u iets drinken, wilt u salade etc'. Nee! we wilden alleen een broodje hamburger. Daarop kregen we bestek en servetten. Het centrum van los was te bereiken via een lange kronkelende trap die naar het centrum leidt. Halverwege zitten en liggen diverse jongeren die al teveel alcohol genuttigd hebben. Het geluid van de diverse discotheken schalde naar beneden en snel stappen we de eerste tent binnen. In deze tent, ‘de Dubliners' hadden we om twaalf uur afgesproken met enkele Grieken van de boot. We zijn ze echter niet meer tegengekomen.De rest van avond was het bar in, bar uit. In alle kleine straatjes stikt het van de discotheken en bars. Even over vieren zetten we de afdalingin en doken de tent in.



Vorige - Overzicht - Duitsland/Griekenland/Hongarije/Italië/Oostenrijk/Servië/Tsjechië/Turkije Volgende