|
Vorige - Overzicht - Duitsland/Griekenland/Hongarije/Italië/Oostenrijk/Servië/Tsjechië/Turkije Volgende Donderdag 16 juli 1992 Patras ‘s Morgens werden we wakker van de zon. Veel interrailers waren al bezig met pakken. Jip en Jip (Detmar en Dirk Willem) twee jongens uit Gorredijk waren nog aan boord. Zij Zouden van boord gaan op Korfu, maar de boor stopte helemaal niet op Korfu. Nu gingen ze mee met ons naar een camping in Patras. Op de kade was het een zooitje. Taxichauffeurs probeerde ons te lokken naar campings ver weg voor veel geld. Uiteindelijk hadden we via de Toerist Information een prijs van 600 Dr. (ongeveer f 6,60) en ook een chauffeur die wilde rijden. Helaas was er geen andere chauffeur bereid voor de prijs te rijden en moest onze vriend twee maal rijden. Op de camping aangekomen hebben we rustig aan gedaan. ‘s Avonds zijn we met Jip en Jip, die steeds vreemder deden (nou je wat wil je ook met Friezen) de stad in. We hebben hier geprobeerd te bellen met het thuisfront. Toen Sandra eindelijk verbinding had. na vele keren bellen had ze het verkeerde nummer gebeld. Gelukkig lukte het wel contact te krijgen. We hebben de stad bekeken en geprobeerd de burcht te vinden. Door telkens op een kruispunt naar de omhooglopende kant te gaan kom je uiteindelijk na 193 treden bij de burcht. Helaas was de burcht donker en dicht. Beneden aan het water hebben we nog wat gedronken. Toevalligerwijs zagen we een klok die een uur voor liep. Het bleek namelijk dat de klok in Griekenland een uur voor loopt. Dit is wel erg makkelijk als we de trein morgen moeten halen. Om kwart over twaalf (lees kwart over een) gingen we naar bed. Voor de eerste keer in een tent en voor de eerste keer op een camping.Vrijdag 17 juli 1992 Patras - Athene Toen we wakker werden was het al direct een uur later. Eerst maar de horloges Gelijk zetten met de plaatselijke tijd. Na het ontbijt braken we de tenten af, namen afscheid van Jip en Jip en vertrokken (lopend dit keer). Op het station was het een drukte van jewelste. Het schijnt namelijk dat er gestaakt werd bij de Griekse spoorwegen en er maar enkele treinen per dag rijden. Toen de trein eindelijk kwam was het dringen voor een plaatsje. Voor Sandra en Monique hebben we een plaatsje kunnen veroveren. Ron en ik zaten half op de leuning en de bagage lag op elkaar gestapeld in het gangpad. Het eerste half uur gebeurde er niets dan het heel langzaam steeds warmer worden in de coupe. De trein zelf reed niet. Na een half uur wachten ging hij langzaam richting Athene. Onderwegwas het landschapmooi, maar de zitplaats niet zo comfortabel.Daarom hebben we de plek verruild voor een staanplaats bij de bar en aan het open raam. Alleen toen we geld nodig hadden voor de consumpties moesten we de hele coupe door lopend over de armleuningen en steun zoekend aan het plafond om bij Sandra en Monique de portemonnee te vragen. Vlak voor Athene werd de trein overspoeld met hotellokkers met mooie foldertjes. Alle praatjes leken op elkaar en we hebben gewoon gegokt. Het hotel is 1000 Dr. (ongeveer f11,-) p.p.p.n. Een van de Hotellokkers adviseerde ook naar de eilanden te gaan voor Griekenland.Voor 175,- konden we een pas kopen. We overwogen de reis aan te passen om ook naar los te gaan. Maar hier moesten we nog over denken. 's Avonds zijn we Athene gaan verkennen. We probeerde een weg te vinden tussen de luid toeterende auto's door. Het informatieboekje schreef ook terecht: 'Als u levend de overzijde bereikt heeft ziet u links. . .. ' . Het maakt hier geen verschil of het voetgangerslicht op rood of op groen staat ze rijden de vouwen uit je broek (lees korte broek). Op het Omoniaplein vonden we een kiosk die de een Telegraaf verkocht en het bleek de krant van vandaag te zijn, Helaas voor Ron had de tour net een.rustdag. Op een terrasje deden we en potje hartenjagen, maar werden in een mengeling van Grieks en Engels verzocht te stoppen. Later hebbende pot in de bar van het hotel afgemaakt.Zaterdag 18 juli 1992 Athene – Akropolis - Lycabetis We beginnen al aardig over de time-lag heen te komen. We sliepen namelijk uit. De dag begon met een rondwandeling door het centrum van Athene. Mijn zool van mijn rechter schoen toont nu een gat over de hele rechterbreedte. Niemand wil geloven dat ze net nieuw zijn. Vanaf het Omoniaplein liepen we richting de Akropolis. Langs deze weg, de Athinas, lagen diverse markthallen vol met slagers, fruitverkopers etc. Langzaam Dwaalden we langs de kraampjes en straatjes tot vlak bij de Akropolis. Het was te warm (en morgen kost het geen 1500 Dr. (ongeveer ƒ16,50) voor een bezoek maar is het gratis om de berg te beklimmen omdat het zondag is. Snel hebben we wat eten bij elkaar gesprokkeld (paar broodjes, bananen en een meloen) en trokken ons terug in het park voor de siësta. Rond vier uur had iedereen de krant uit, waren de anzichtkaarten geschreven en was al het voedsel op. We stapten vol goede moed af op de 300 m. hoge Lycabetis heuvel. Via kleine paadjes, trappetjes en eigen routes kwamen we bij een weg waar het normale pad liep. Na een hele klim kwamen we boven bij een kerkje. Hier vandaan was in alle richtingen te zien hoe enorm groot Athene was. Op dit mooie uitkijkpunt namen we ons voor te wachten op de duisternis. Ondertussen las Ron het boekje over Athene voor terwijl we van bovenaf de betreffende gebouwen goed konden zien. Binnen en voor het kerkje was een echt Grieks doopfeest bezig. Met veel 'gedoe' werd het kind gedoopt met veel 'tierelantijntjes'. Toen de zon langzaam begon te dalen werd het steeds drukker op de berg. veel toeristen kwamen speciaal de heuvel op om dit schouwspel te zien. Na de ondergang zijn we halverwege de berg gaan eten, waar we wederom voor Duitsers aangezien werden. Op het buitenterras was het mooi te zien hoe alle lampjes langzaam aangingen in de stad. Natuurlijk wilden we dit ook nog even van bovenaf zien. Sandra en Monique hadden daar was meer moeite mee. Zij lagen diverse malen krom van het lachen om onschuldige woordjes als 'poep' en 'piep'. Misschien lag het toch aan de wijze van uitspreken... ? Ook op weg naar de top hielden ze deze lachbuien lange tijd vol. nadat we de top bereikt hadden, konden we genieten van het mooie uitzicht en misschien bracht dat ons er toe om in ieder geval nog een nacht extra in Athene te blijven en daarna te kijken of het mogelijk is om via de eilanden naar Turkije over te steken. Hiermee voorkomen we namelijk de mogelijke Griekse treinstaking,waar we nu al zoveel over gehoord hebben. In het hotel hebben Ron en ik met z'n tweeën gekaart en de nieuwe verse Telegraaf gelezen. Monique en Sandra waren al naar bed.Vorige - Overzicht - Duitsland/Griekenland/Hongarije/Italië/Oostenrijk/Servië/Tsjechië/Turkije Volgende |