Vorige - Overzicht - Duitsland/Griekenland/Hongarije/Italië/Oostenrijk/Servië/Tsjechië/Turkije Volgende


Maandag 13 juli 1992

Leiden – Utrecht - Milaan

Even voor vier uur' s middags stonden vier reizigers met volgepakte rugzakken bij de bushalte. Bij het in de bus stappen begonnen wij (Ron, Monique, Sandra en RonaId) aan de grote trektocht door Europa. In Leiden stapten we in de eerste trein van de route, de stoptrein naar Utrecht. Hoewel er wellicht nog velen zouden volgen hadden we al voor station Lammerschans onze eerste ruzie. Onze rugzakken stonden namelijk op de zitplaatsen. De meneer met het koffertje wou echter graag op deze plaats zitten. We konden hem niet echt overtuigen dat wij met een OV-jaarkaart en een interrailkaart daadwerkelijk voor twee plaatsen betaalden. We hebben hem maar laten winnen. Het bleek dat hij er in Alphen al weer uit moest. In Utrecht aangekomen kwam ik er achter dat ik mijn portemonnee kwijt was. We wilden net een 'kleffe hap' aanschaffen toen ik hem miste. Ik had 's middags wel nog net een reisverzekering afgesloten, maar ik was niet tegen verlies van geld verzekerd. En er zat toch ruim /150.- in. Pech. De internationale trein richting Milaan vertrok om 18.30 uit Utrecht. Wij hadden gereserveerde stoelen, maar ondanks dat moesten we eerst enkele Italianen van onze stoelen verwijderen. toen we eindelijk echt met de interrail vakantie begonnen startten we met het eerste potje hartenjagen. De tocht naar Milaan verliep voorspoedig. We lagen met z'n vieren in de coupe. Alleen 's nachts kwam de conducteur rond half vier langs. Enkele uren later, om kwart voor acht, nadert de trein Milaan.


Dinsdag 14 juli 1992

Milaan - Brindisi

Terwijl de trein het station binnenrolt vind ik mijn portemonnee weer terug. Er bleek nog een vakje in mijn nieuwe rugzak te zitten, die ik nog niet ontdekt had. In Milaan hebben we de bagage opgeborgen in een kluis en spoeden naar de Dam. Na diverse keren Milaanesen gestoord te hebben waren we eindelijk op de kaart van het centrum aangekomen en konden we de weg naar de dom zelf wel vinden. De Dom was een mooi gebouw, waar meer dan 500 jaar aan gebouwd is. Het was alleen toegankelijk voor gepaste kleding en helaas liepen wij allemaal in een T-shirt met een zelf gemaakt 'lampenkapje' van de dames. Deze broek kregen we 's morgens in de trein. Ron merkte nog enthousiast op: 'He jullie hebben dezelfde broek aan, maar ze hadden er vlijtig ook een voor ons gemaakt. Al onze bezwaren mochten niet baten en de rest van de dag liepen we er bij als vier Amerikaanse toeristen. Om terug te komen op de Dom en die gepaste kleding : wij de kerk in en niemand zei iets. Natuurlijk beklommen we ook de trap naar de top. Het waren maar liefst 267 treden om op het dak van de Dom te komen. Vanaf het dak was er een prachtig uitzicht over de stad en in de verte lag ons volgende doel: het St Siro Stadion van AC Milan. Op weg naar het stadion hebben we mega-duur een broodje hamburger gegeten en kwamen we Italianen tegen die spontaan hun mond lieten open vallen toen ze hoorden dat we het hele stuk wilden gaan lopen ('het is twee kilometer, dat is zeker twee uur lopen'). Na een behoorlijke trippel, door onder andere de kasteeltuinen langs de arena, dook het stadion op. Het immense gebouw was veel te groot om op de foto te zetten. Zelfs de hele parkeerplaatswas niet genoeg om het stadionvast te leggen. Helaas was het stadion niet toegankelijk en moesten we weer terug naar het centrum. Wandelen? ... nee met de metro. Terug bij de Dom gingen we op zoek naar een echte Italiaanse Pizzeria. Hoewel Ron liever een bezoekje bracht aan de plaatselijke Mac Donalds, hielden we voet bij stuk. Maar er was helemaal geen zaak te vinden. Na Diverse malen politiemannetjes de weg gevraagd te hebben vonden we na twee uur dwalen een klein zaakje. Jammer voor ons ging ie pas over een uur open. Er zat niets anders op dan te wachten. Na het eten moesten we op weg naar het station. De trein stond al een uur klaar, dus snel een plek inpikken. Het was meer dan 30 graden in de trein, maar voor een goede plek moet je wat over hebben. Toen de trein vertrok bleek het afwasmiddel gelekt te hebben in Ron z'n rugzak. Resultaat: De bewuste fles vloog uit het raam en wij stonden de was te doen in de trein. De vijf passerende controleurs tot Brindisi keken wel


Woensdag 15 juli 1992

Brindisi – Boottocht

Rond 10 uur kwamen we in Brindisi aan. Grote borden gaven aan waar interrailers zich Moesten melden. Bij de eerste zaak kan je alleen reserveren voor 24.000 Lire (ongeveer f 35,-). De overtocht hoorde bij de interrail-kaart, maar met zo'n reservering was je zeker van een plaats aan boord. Althans dat zeiden ze, maar wie is er nou te vertrouwen in Italië. Dat deden we dus niet, maar dan waren we niet zeker of we aan boord konden. Enkele meters verder stond opnieuw iemand ons naar binnen te lokken. Ditmaal mat 'free' . Argwanend stapten we naar binnen en konden kaartjes kopen (alleen de havenbelasting werd afgerekend)en dan hadden we een plek aan boord van 20.00 uur. Aarzelend deden we het met het gevoel getild te worden. Buiten gekomen borgen we de Chauffeur zou een seintje geven, maar het bleek gewoon het eindpunt te zijn. Het strand was mooi, maar er lag veel afval en glas. Het water was wel lekker warm, maar erg zout. Terug in de stad was het tijd om langs de douane te gaan, eten op te warmen in het parkje voor de boot (tussen alle andere rugzaktoeristen)en het was tijd om in te checken.Om zes uur konden we de boot op, maar er waren meer interrailers. Ruim een half uurtje stonden we te wachten in het schip en heel langzaam kwam een klein deurtje dichterbij waar iedereen doorheen moest. Toen wij eindelijk met een beetjes duwen en trekken bij het gaatjes waren bleek er bovenaan pas kaartcontrole te zijn en we waren nog steeds niet zeker van de juiste tickets. Gelukkig kwamen we er weer goed vanaf en waren we niet opgelicht. Op het dek boven op het schip rolde iedereen zijn matje uit en binnen de kortste keren lag het hele dek vol met matjes en slaapzakken. Bij het kaarten (hartenjagen) werd het een internationaal festijn. Zweden, Zwitsers, Duitsers en Hollanders en wij natuurlijk. Het feestje duurde tot het begin van de volgende dag. Toen gingen we allemaal slapen nadat ik nog gedoucht had, bij de hutten. Een plaats waar we eigenlijk niet mochten komen.



Vorige - Overzicht - Duitsland/Griekenland/Hongarije/Italië/Oostenrijk/Servië/Tsjechië/Turkije Volgende