|
Vorige - Overzicht - Cuba - Volgende Zaterdag 14 mei 2005 De Buena Vista Social Club Na het ontbijt – een beetje karig in vergelijking met gisteren – vertrokken we met de hele reisgroep voor een fietstocht door Havana. We liepen allereerst naar de fietsverhuur bij de Prado. Bij de fietsverhuurder viel het nog niet mee 19 fietsen rijklaar te maken. Na enig wachten is er uiteindelijk voor iedereen een fiets beschikbaar. Met wat extra lucht in de banden en wat gesleutel aan de zadels kunnen we op weg. We reden allereerst in de richting van de Malecón. De boulevard langs de kust. Op de brede boulevard kunnen de auto’s ons eenvoudig passeren. Abel liet ons onderweg het 5 sterren hotel zien voor de voorstelling voor vanavond. Het hotel ligt in de wijk Vedado. Aan de boulevard, even verderop passeren we de Amerikaanse sectie. De grote karikatuur van George Bush op het wegdek is inmiddels al behoorlijk versleten. Terwijl we verder fietsten kwamen we in de wijk Miramar, de rijkere en rustigere wijk van Havana. Dit gaf een leuk ander beeld van het echte leven van de Cubanen in de stad. In dit gedeelte van Havana komen nauwelijks toeristen. We passeerde de Avenue, Avenida 5. Vroeger was dit een vooraanstaande rijke wijk. Tegenwoordig zijn hier voornamelijk ambassades e bedrijven gehuisvest. We passeerden een rivier via een stalen brug. De auto’s gebruiken hier de tunnel, maar deze is niet toegankelijk voor fietsers. Bij een café bij het kerkhof Cementerio de Colón stalden we onze stalen rossen om wat te drinken. We plaatsten alle fietsen heel dicht tegen elkaar en Abel hield bij de fietsen de wacht. Een goede fiets is gewild in Cuba en het risico op diefstal is groot. Het nabijgelegen kerkhof is een van de grootste kerkhoven van Latijns Amerika. Het immense Cementerio de Colón herbergt 800.000 graven en meer dan 10.000 graftombes. Het kerkhof is zo groot dat we op de fiets door de straten van het kerkhof reden. Ook taxi’s en bussen reden over het terrein. Dit lijkt in eerste instantie vreemd, maar gezien de afmeting van het kerkhof erg handig. Vanaf het kerkhof reden we weer richting het centrum van de stad richting het plein van de revolutie (Plaza de la Revolución). Midden op het plein staat een stervormige obelisk, het monument Memorial van José Marti. Op het ministerie van Binnenlandse zaken is de bekende grote afbeelding van Ché Guevara te vinden. Abel wilde over het plein fietsen, maar dit werd niet toegestaan. Bij de parkeerplaats lette hij weer op de fietsen en konden wij foto’s maken. Via enkele heuvelachtige straten reden we richting de universiteit. Door het verschil in tempo de berg op, raakten we een gedeelte van de groep kwijt. Gelukkig waren ze weer snel opgespoord. In een licht dalende route reden we terug naar het centrum en parkeerden onze fietsen bij het Parque Central bij het Capitolio Nacional. Het Capitolio is een kopie van het Capitool in Washington DC. Rond één uur leverden we bij de fietsverhuurder de fietsen weer in. Het was tijd voor de lunch en Abel wist een restaurant. We liepen door Havana met hem mee en onderweg passeerden we diverse leuke restaurantjes (maar waarschijnlijk zonder commissie voor hem). Hij bleek naar het restaurant van de eerste avond te lopen. Dit vonden wij niet zo’n goed idee. Daarop veranderde hij het voorstel in een leuk restaurant met binnenplaats waar ze sandwiches hadden en pizza. Natuurlijk ontbrak het optreden van een band niet. De zangeres – een Big Mama – had zoveel volume dat zij zonder versterking de band overtrof. Zij liep tussen de tafels op de binnenplaats door en nodigde mensen uit om met haar te dansen. Ik mocht uitgerekend de spits afbijten. Na de lunch liepen we over de souvenirmarkt en lieten ons op het Plaza de Armas (het boekenmarktplein) op een terras zakken en gingen aan de cocktail Mojito. Tot half zes, en enkele rondjes verder, bleven we op het terras zitten. Daarna liepen we terug naar het hotel (en een gedeelte van de groep ging met de taxi). ’s Avonds zouden we met een aantal reisgenoten naar het optreden van de Buena Vista Social Club gaan. Vooraf zouden we op aanraden van Anusca en Remko Arabisch gaan eten. De taxi’s stopten niet voor het bedoelde restaurant, maar een ander Arabisch restaurant op de Prado. De prijzen leken in eerste instantie extreem hoog, maar de prijslijst bleek in Cubaanse Peso. De gemiddelde maaltijd kostte nog geen 2 euro. De bestelling verliep minder goed. In plaats van de bestelde biefstuk, kregen sommige kip cordon-blue – ook lekker – en er was er één te weinig. Gezien de tijd deelden we de twee kippen over drie borden en zo kwam het weer goed. Uiteindelijk aten en dronken we voor nog geen 4 peso per persoon. Met de taxi reden we naar het hotel National de Cuba aan de andere kant van de stad in de wijk Vedado. Met de Lada werden we even later voor het luxe 5 sterren hotel afgezet. Binnen werden we naar de zaal – of liever gezegd een tent – verwezen voor het optreden van de Buena Vista Social Club. De zaal was gevuld met tafeltjes met ieder twee stoelen erachter. Voor in de zaal kon ook gedineerd worden. Het programma was wel leuk, maar niet echt bijzonder. Het echte swingende aan de Salsa ontbrak enigszins. De Cuba Libres (4 peso per stuk) smaakten prima en naarmate we er meer dronken, werd het ook steeds leuker. Ook hadden we veel lol om het “poker-face” van een van de bezoekers (van de reclame). Achterin de zaal was beperkt ruimte om wat te dansen. Even over elven was het afgelopen. Voor de deur namen we een Coco-taxi (een rijdend eitje) naar het hotel. Met twee Coco-taxi’s en één Lada-taxi raceten we over de Malecón terug naar het hotel. In het hotel namen we nog een afzakkertje in de bar. Hier werd ook volop Salsa gedanst. Al snel dansten we met de Cubaanse aanwezigen en kregen we les in de Salsa. Om half één gingen we naar bed.Zondag 15 mei 2005 Eten in een illegaal restaurant Vandaag verlaten we Havana. Om negen uur stond het vertrek gepland naar Viñales. Dit betekende spullen pakken. Bepakt en gezakt kwamen we bij het ontbijt. Gelukkig was de keuze vandaag weer ruimer. Om negen uur gingen we richting de bus. De jongen die hielp met de bagage inladen, bleek achteraf helemaal niet bij de bus te horen en vroeg 1 dollar per koffer. Boos klopte bij op het raam omdat hij maar van een paar mensen iets gekregen had. We reden, hem achterlatend, richting Viñales. Abel stelde voor om onderweg een programma te doen voor 20 peso inclusief de lunch. Iedereen stemde in. Via de brede autoweg reden we richting Pinar del Rio. Onderweg waren nauwelijks auto’s op de autoweg. Wel stonden er langs de kant van de weg veel lifters, reden er fietsers op de autoweg, paard-en-wagen en ossenkarren. De brede autoweg was ook niet geheel vrij van kuilen. De buschauffeur zocht zijn route over het beste stukje asfalt. In de buurt van Les Terasses reden we naar een Orchideeënkwekerij. Hier kregen we een rondleiding door de natuurtuin met Orchideeën en andere plantensoorten. In het nabijgelegen resort konden we bij de zwembadbar wat te drinken bestellen. Helaas was de service uiterst traag. Na deze stop reden we door naar het plaatsje Les Terasses. Het plaatsje is opgebouwd uit terrassen voor de plantages rond het meer. De huizen zijn ook gelaagd gebouwd. De bus reed een nietszeggend rondje door het dorp en zonder te stoppen via dezelfde brug weer terug. Even verderop brachten we een bezoek aan een koffieplantage. De plantage was zelf niet meer in gebruik, maar gaf een beeld hoe de koffie verwerkt werd. Tevens hadden we hiervandaan een fantastisch uitzicht over de vallei bij Les Terasses. Jammer dat het bewolkt was. Met zon zou het een stuk mooier zijn. De lunch hielden we bij een restaurant aan het meer. Op de veranda met uitzicht op het meer werd kip geserveerd (wat anders). Het was inmiddels al half drie toen we weer richting de snelweg reden en onze weg richting Pinar del Rio vervolgde. Daar bogen we af richting Viñales. Het plaatsje Viñales heeft vele leuke karakteristieke huizen. Ons hotel, of liever gezegd ons resort, lag tussen de rotsformaties zo’n acht kilometer voorbij Viñales. De kleine appartementen lagen tussen de bomen met uitzicht op het zwembad. Natuurlijk hebben we als een van de eerste activiteiten het zwembad uitgeprobeerd. ’s Avonds wilden we gaan eten bij het restaurant bij de grotten. Abel wist niet zeker of het restaurant open zou zijn. Voor de deur bleek hij gelijk te hebben. Geert informeerde bij een huisje naar een restaurant in de buurt. De man, een bewaker van de grotten, wist wel een restaurant op 1½ kilometer lopen. Het was het restaurant van zijn “zus”. Hij bracht ons er heen, maar moest zich eerst even omkleden. Zijn uniform ging uit en hij deed een t-shirt aan. Eer brommer reed vooruit om onze komst aan te kondigen. Toen we langs het hotel de andere kant op wandelden, kwam Abel informeren waar wij heen gingen (hoezo in de gaten gehouden worden). Hij sprak met onze restaurant-guide om uit te zoeken waar hij heen ging en of het veilig was. De guide op zijn beurt leek ook niet erg gelukkig, en taste af of Abel geen politie was. Abel leek niet erg gelukkig met on initiatief, maar verbood het niet. Het huisje laf op 20 minuten lopen in een klein dorpje. De huiskamer was omgebouwd tot eetgelegenheid. Abel adviseerde in ieder geval geen water te drinken. Het eten was op eigen risico en foto’s nemen kon wel als Abel er maar niet op stond. De keuze voor het diner bestond uit kreeft, tonijn, kip en lamsvlees. De schalen werden – na enige tijd – op tafel gezet en we hebben heerlijk gegeten. Abel zat op de veranda en vertelde dat elke keer als wij een biertje bestelden, mannen het dorp in trokken om ergens bij een van de huizen bier te halen. Waarschijnlijk was onze maaltijd ook in verschillende huizen bereid. Rond elf uur waren we uitgegeten. Er was veel te veel klaar gemaakt. Praktisch op hetzelfde moment begaf de verlichting het (aggregaat). Bij kaarslicht kregen we de rekening (relatief gezien een forse prijs, maar we hadden het er graag voor over). We namen afscheid en in het donker liepen we over de weg terug naar het resort. Onderweg genoten we van de vele geluiden uit de natuur en een grappig schouwspel van de vele vuurvliegjes. Abel was al die tijd blijven wachten en begeleiden ons op de terugweg. Bij het zwembad namen we nog een drankje en omdat de bar dicht ging bestelden we maar direct twee consumpties.Vorige - Overzicht - Cuba - Volgende |