Reisverslag Indrukwekkend en gastvrij Iran


Ga naar: Home  Iran  Foto's


Iran > De beklimming van de Alborz Mountains

Hoewel de wekker hapert, staan we om half negen naast ons bed. Snel douchen en ontbijten. Na het ontbijt wandelen we richting het universiteitscomplex voor het vrijdaggebed. Uit de ervaringen van vorige reisgroepen weten we dat we waarschijnlijk niet tot het complex toegelaten zullen worden. Toch lijkt het mij leuk de omgeving te bekijken. In de brede winkelstraten waar we lopen, zijn alle winkeltjes gesloten. Vrijdag is de vrije dag in Teheran. Via de Vali Asr Avenue, de langste straat van het Midden-Oosten, lopen we naar Keshavarz Boulevard. Het voetpad ligt in het midden tussen de rijbanen. Het oversteken in Teheran verdient enig durf. Auto’s rijden aaneengesloten in één stroom en toeteren direct zodra je maar denkt om over te steken. Ik kijk de tactiek af van de Iranezen. Zij steken gewoon over in een geleidelijke rechte lijn. Ook ik kom zo veilig aan de overzijde. Bij de kruising bij de universiteit zien we nog weinig beweging. Ik had verwacht dat het hier erg druk zou zijn. Wel zie ik volop politie. De straten rond het complex zijn afgezet voor het autoverkeer en er hangt een gespannen sfeer.
Het park bij de universiteit
We besluiten eerst het tegenover gelegen park in te lopen. Op de vrije dag genieten mensen in het gras, spelen voetbal of joggen door het park. Ik word al direct aangesproken: ‘Where do you come from? Ah Holland. Welcome in Iran!’. Het park ziet er verzorgd uit. De coniferen zijn in een spiraal geknipt en de fontein spuit hoog boven de vijver. Ik word opnieuw aangesproken. Dit keer door twee mannen. Of ik toerist ben?, vragen ze en ze willen mijn paspoort zien. Toeristenpolitie, zeggen ze en ze tonen mij een voor mij onleesbaar pasje. Ik weet niet of ik het kan vertrouwen. Ik toon mijn paspoort, maar hou hem stevig in handen. ‘Holland? Ah Holland’. Ik krijg het advies mee vandaag geen foto’s te maken in het park, vertellen zij. Dit is vandaag verboden. Vertwijfelt loop ik verder. We wandelen richting de universiteit. Met de verwachting tegen gehouden te worden, lopen we de straat in richting de universiteit. Net voor de ingang komt een man roepend aangelopen. ‘Damn USA!’, roept hij naar ons. Als omstanders hem er op wijzen dat wij uit Nederland komen, komt hij terug om zijn excuus aan te bieden. Via deze omstanders vragen wij of we het universiteitsterrein op kunnen. Natuurlijk! Net als we onze tassen en camera’s in het depot afgegeven hebben, blijkt het toch niet te kunnen. We zijn bij de verkeerde ingang, zo wordt ons uitgelegd.
Beklimming van de berg
Ik denk al dat we afgeschoven worden, maar één van de mannen begeleid ons naar de hoofdingang. Hier blijkt even later dat we toch niet naar binnen kunnen. Toeristen zijn na één uur weer welkom, maar niet tijdens het vrijdagsgebed. We wandelen terug richting het centrum en bestellen een verse sinaasappelsap. Het afrekenen blijft onwennig. De prijzen worden aangegeven in Toman. Echter het biljetten zijn in Rial. Het verschil is één nul. Zo kost een jus d’orange 2.000 Toman (1,50 euro) maar wordt afgerekend met een biljet van 20.000 Rial. In een typisch Iraans restaurant bestellen we een lunch met kip-kebab. Net op tijd zijn we weer terug in het hotel. Snel pak ik mijn dagrugzak en plaats mijn hoofdbagage in het depot. De bus staat al voor. De excentrieke jonge chauffeur - van voren kalend, lange haren en een sikje - stuurt de bus behendig door het verkeer. Hij luidt een schelle fluittoon als auto’s in de weg dreigen te rijden. Hij schuwt ook de andere weghelft niet als dit sneller is. Na een uurtje komen we aan de rand van de stad. Het is duidelijk druk met dagjes mensen. Door de drukte stappen we uit en lopen het laatste stukje naar de stoeltjeslift.
Uitzicht op Teheran
Hier ontmoeten we Reza. Reza is onze gids tijdens de wandeling naar het Guesthouse op 2.500 meter op de Alborz Mountains. Ik stap in het fel gele stoeltje van de lift naar boven. Veel Iraniërs komen hier naar de berg om te ontspannen. Op de berg is het koeler dan in de stad. In een van de vele theehuizen op de berg bestellen we thee en een lekkernij, voordat we aan de klim naar het Guesthouse beginnen. In een rustig tempo klimmen we over de rotsen omhoog. Als ik mij omdraai heb ik prachtig zicht over Teheran in het licht van de ondergaande zon. Door de regenbuien van gisteren, hangt er geen smog. Als we even na zessen bij het Guesthouse aankomen, zijn de meeste Iraniërs al weer op weg naar beneden. We worden verwelkomd in het Guesthouse met een kop thee. Ik douche me en trek een trui aan. Op deze hoogte is het duidelijk frisser. ’s Avonds eten we in het Guesthouse. Verschillende gerechten worden op tafel gezet De een nog lekkerder dan de andere. Voldaan kruip ik in bed.


Vorige  Volgende  

Reacties op 'Indrukwekkend en gastvrij Iran':


Reacties:

Er zijn nog geen reacties gegeven op dit bericht

Reisverslag

Op weg naar Teheran (Dag 1)
De beklimming van de Albo.. (Dag 2)
Het Sadabad Palace Museum (Dag 3)
Dwalen door de straatjes .. (Dag 4)
De tombes van Cyrus en Da.. (Dag 5)
‘De Islam staat open vo.. (Dag 6)
Persepolis, de stad van D.. (Dag 7)
Flaneren over het plein i.. (Dag 8)
Op de thee in het park (Dag 9)
Het Mausoleum van Fatima .. (Dag 10)
Vertrek uit Teheran (Dag 11)


Reisroute
Programma