|
Vorige - Overzicht - Argentinië/Chili - Volgende Zaterdag 22 november 2008 Klimmen in de sneeuw over de rotsblokken Om half acht vertrekken we met een bus naar het beginpunt van onze wandeling door het natuurpark Torres del Paine. De bus maakt een spannende tocht over een oude Engelse brug. Aan beide zijde van de bus is er letterlijk nog geen vijf centimeter ruimte. Stapvoets rijdt de chauffeur de bus over de brug uit 1903. Veilig komen we aan de overzijde en even later staan we aan het beginpunt van de wandeling naar het bergmeer aan de basis van Torres del Paine (de torens van Paine). Als we net op pad zijn begint het licht te spetteren. Met mijn regenbroek en –jas aan start ik aan de wandeling. Het eerste uur klimmen we omhoog, daarna lopen we over een vlakker stuk tot een refugio. Hier drinken we binnen chocolademelk en kunnen we weer een beetje opdrogen. Mijn regenjas is inmiddels van binnen en van buiten net zo nat. Vol goede moed lopen we weer verder naar ons einddoel. De wandeling loopt nu wat meer door het bos, waardoor we minder last hebben van de miezer-regen. Na een uurtje komen we bij een campsite. Een deel van de groep besluit tot hier te gaan, de rest start aan een steile klim over rotsblokken naar het bergmeer. Naarmate we hoger komen gaat de regen over in een hele lichte sneeuw. Dit geeft een mooi wit effect, maar maakt de rotsen ook glad. Na ongeveer een uur klauteren, staan we boven aan bij het bergmeer. Helaas zijn de granieten torens van de Torres del Paine in de wolken gehuld. Terwijl we hier onze boterhammen eten, zien we een gedeelte van de Torres als een schim door de bewolking heen. Een mooi gezicht en bij goed zicht moet dit prachtig zijn. Om niet al te koud te worden, starten we rond één uur weer snel aan de afdaling. Er ligt nu een duidelijk zichtbaar wit laagje op de rotsen en voorzichtig klimmen we weer naar beneden. We wandelen de route weer terug. De afdeling gaat een stuk sneller dan het klimmen vanmorgen. Alleen op sommige stukken is het zo modderig geworden, dat het glibberig is. De klei blijft in het profiel van de bergschoenen zitten, waardoor het moeilijk is om grip te houden. Af en toe glij ik een stukje weg, maar ik kan mij wel staande houden. Uiteindelijk komen we om half vijf beneden. In een groot hotel zit ook de andere groep te wachten. Voldaan nemen we hier een biertje bij de kachel. Terug in onze refugio neem ik snel een douche en hang ik alle natte spullen uit. ’s Avonds eten we lasagne. Na het eten duik ik snel in de warme slaapzak.Zondag 23 november 2008 De indrukwekkende Grey Gletsjer Als we met de bagage naar de busjes lopen is het droog, maar nog wel bewolkt. De Torres laten zich ook vandaag nog niet zien. We rijden door het park naar een andere refugio. We hebben gisteren de rechter kant van het W-circuit gelopen. Vandaag en morgen lopen we aan de linker kant van de denkbeeldige W. Het busje zet ons af bij een catamaran veerboot. De boot brengt ons in een half uurtje over het Lago Pehoé. Onderweg krijgen we koffie en thee aangeboden. De refugio is veel groter en luxer als ons vorige onderkomen. Het heeft meer weg van een grote jeugdherberg met gaarkeuken. We kunnen de bagage opslaan in een depot en maken ons klaar voor de bergwandeling naar de Grey Gletsjer. Als we op stap gaan is het redelijk weer. De lucht laat veel blauwe stukken zien, alleen staat er veel wind. Zeker naarmate we hoger klimmen, neemt de wind flink toe. In het laatste stukje van de eerste klim waarschuwt Pedro extra alert te zijn op sterke windstoten. Hier zijn wandelaars wel eens omgeblazen. Zodra we boven komen begrijpen we waarom. Pedro legt uit dat dit gedeelte van Chili in feite het eerste stuk land is voor de wind. Alle winden onder Australië en Nieuw-Zeeland langs komen pas in Chili bergen tegen. Dit is ook de reden waarom hier veel gletsjers liggen. De wolken stuwen hier omhoog en de sneeuw valt naar beneden. Vanaf dit punt loopt de wandeling valk langs de oever van het meer Lago Grey. Weldra bereiken we het eerste uitkijkpunt op het meer, de ijsschotsen en de Grey Gletsjer in de verte. Zeven kilometer verder ligt een tweede uitzichtpunt, veel dichter bij de gletsjer. Met de liefhebbers wandelen we verder langs het meer. Marion loopt met de andere groepsgenoten terug naar het hostel. Ik ga de uitdaging van de langere route aan. Terwijl we langs het meer lopen, scheert boven ons een condor voorbij. Vaak vliegen deze enorme grote vogels hoog tegen de bergen, maar nu is de enorme spanwijdte goed te zien. Pedro leidt ons naar een soort strandje langs de route met kiezelstenen. Aan de rand van het meer en uit de wind eten we ons lunchpakket op. Ondertussen zien we de ijsschotsen voor onze neus voorbij drijven. Het is hiervandaan nog driekwartier lopen naar het uitkijkpunt. Ik ben inmiddels behoorlijk benieuwd geworden naar het uitzicht. Ik word niet teleurgesteld, als we om de laatste hoek komen en uitzicht hebben op de gletsjer. We staan nog altijd drie kilometer van de gletsjer af, maar de ijswand van zo’n twintig meter hoogte is goed te zien. Prachtig! Pedro laat ons oude ansichtkaarten zien van eind jaren tachtig. Toen kwam de gletsjer nog tot aan het uitzichtpunt waar wij nu staan. Onvoorstelbaar! Het is inmiddels vier uur ’s middags als we de terugtocht starten. Het eerste bord dat we tegenkomen geeft aan dat het nog vijf uur lopen is. Dat geldt hopelijk niet voor ons. In een flinke pas starten we de terugtocht. Ik bemerk dat mijn schoenzolen water door laten als ik door de plassen loop. Mijn rechterzool blijkt gescheurd te zijn. Iets voorzichtiger loop ik terug. We lopen in groepjes, zodat iedereen zijn eigen tempo kan lopen, maar als we weer in de buurt van de hostel komen, lopen we weer bij elkaar. Om half acht stappen we de deur van het hostel binnen. We hebben vandaag achtenhalf uur gewandeld. Na een biertje en een warme douche eten we in een soort mensa. Met een dienblad lopen we langs een buffet, waar het eten uitgeserveerd wordt. We overnachten in een zes-persoonskamer met drie stapelbedden. Met wat kunst en vliegwerk lukt het om de kleding te drogen te hangen. Nog voordat het licht uit is, ben ik al in slaap gevallen.Vorige - Overzicht - Argentinië/Chili - Volgende |