|
Vorige - Overzicht - Botswana/Namibië - Volgende Woensdag 26 juli 2006 Bushcamp Okavango Delta Al voordat de zon op was, waren we al wakker en pakten we de spullen in. Omdat we alleen de bagage voor deze dagen bij ons hadden, ging dat vlot. Op het verhoogde terras keken we naar de zonsopgang. Helaas stond een dikke boom eigenlijk in de weg. Na het ontbijt verplaatsten we de spullen naar de 4x4. Toen praktisch alles verplaatst was, bleek de 4x4 ook naar het kampterrein te kunnen komen. Snel de laatste spullen ingeladen en op weg naar de speedboten. Alle bagage werd in de ene speedboot ingeladen, wij in de andere. Tien klapstoeltjes stonden in de boot voor onze tocht in de Okavango Delta. Het was pas half negen en de boot gleed door de kanalen tussen het riet door. Onderweg zagen we een krokodil aan de waterkant liggen. Na een krap uur cirkelen door de prachtige kanalen arriveerden we bij het overstappunt. De Polers hadden al de bagage overgeladen in de mokoro’s, kleine platte kano’s, waarmee we verder de Delta in zouden trekken. Voorzichtig stapten we twee aan twee in de mokoro’s. Daniël duwde onze makoro en hij had het zwaar met twee stevige personen. Dit betekende ook dat wij dieper lager in het water. Daniël duwde de mokoro door het riet door de smalle vaargeul. Het moeras was prachtig om te zien met het riet, de waterplanten en zon. Onderweg zagen we veel vogels en vloog de visarend in de lucht. Daniël liet de andere mokoro’s voorop gaan, zodat de beplanting al wat opzij geduwd was. Hierdoor kon ook onze kano er makkelijker door heen. Toch moest hij flink kracht zetten. Af en toe stroomden bij de afzet wat water de mokoro in. Op een gegeven moment maakte de kano, bij een ongelukkige beweging van alle drie, flink water. Er stond inmiddels een flinke laag water in de mokoro, waar vooral Theo last van had in het midden van de kano. Rond elf uur arriveerde we bij het eiland waar we zouden overnachten. De kano’s werden de kant opgetrokken en onze kano kon gehoosd worden. Theo hing zijn slaapzak te drogen. Nadat de tenten opgezet waren namen we ons lunchpakket. Thomas nam ons mee naar de Baobab boom op het eiland. Omdat er wilde dieren voor komen, was enige voorzichtigheid geboden en liepen we in linie. Eén voor één gingen we op de foto voor de immense boom. Daarna hebben we ook de groepsfoto voor de Baobab boom gemaakt. De rest van de middag hebben we rustig aan gedaan rond het kampvuur en kon ik het dagboek bijwerken. Aan het einde van de middag gingen we op bushwalk met de Polers. De Polers gaven uitleg over de planten, de sporen van dieren en bijvoorbeeld over de uitwerpselen van de olifanten. We zagen de Go-Away Bird, het nest van de Hamerkopf en het hol van het Aardvarken. Bij de Baobab boom haalde de gids een vrucht naar beneden met een welgemikte gooi met een tak. We kregen de vrucht te proeven. Buiten enkele apen, een dode Poemba, een groepje levende Poemba en vogels hebben we niet veel wild gezien. Tegen zessen keerden we in het kamp terug om met de mokoro’s het water op te gaan voor de zonsondergang. De zonsondergang had zo een extra dimensie en dit keer hielden we het droog in de boot. Terug op het eiland was het eten klaar (braai). ’s Avonds hebben we van het kampvuur genoten en meegebrachte biertjes. ’s Nachts was enige voorzichtigheid geboden in de bossen en moesten we dicht bij het kamp blijven voor een sanitaire stop.Donderdag 27 juli 2006 Okavango Delta - Eshta 13 - Ngepi camp Rond zes uur stonden we op. Het vroege opstaan begon al aardig te wennen, alleen de temperatuur ’s morgens nog niet zo. Gelukkig warmden de eerste zonnestralen alles al een beetje op. ’s Nachts hebben we geen dieren waar genomen, maar wel de Hippo’s gehoord op enige afstand. We konden kiezen voor het programma. Of een nieuwe bush-walk over het eiland of een mokoro-tocht door de Okavango Delta. Het werd allebei. Met de mokoro’s voeren we rond het eiland naar het nabijgelegen eiland. Daar liepen we met de gids een ronde op zoek naar sporen en op zoek naar wild. Theo had geen zin in de kano-tocht en bleef op het eiland achter. Met één van de Polers maakte hij een eigen bush walk. Om half acht zaten we al in de boten en werden we naar het eiland geboomd. De Okavango Delta is erg mooi bij zonsopgang. Op het eiland was duidelijk te zien dat er regelmatig olifanten komen. Veel bomen waren geknakt door het geweld van deze kolossale beesten. Helaas zagen we buiten deze sporen en enkele mooie vogels geen echt groot wild op het eiland. Wel zagen we Theo aan de overzijde op het andere eiland lopen. Om negen uur waren we weer terug op ons eigen eiland. Hier stond het ontbijt al klaar en na het ontbijt pakten we alle spullen weer in en laadden alles in in de Mokoro’s. Even na tienen duwden we af. Wij zaten weer bij Daniël. Hij beloofde dat we het dit keer droog zouden houden. Halverwege werd gewisseld en nam Lister de zware vracht over in de mokoro. Lister boomde duidelijk anders, waardoor de mokoro veel stabieler door het water gleed. Daniël ontfermde zich over de lichter lading : Susan en Sander. Terug bij de speedboten werd de bagage overgeladen door de Polers en voeren we terug naar het Basiscamp. Op het terras bij de bar namen we ons lunchpakket. Ondertussen werd de bagage overgeladen in de Jeep. Alles prima totdat Cheryl aangaf dat haar gemeld was dat er nog bagage achtergebleven was. Na controle van de bagage in de Jeep bleek de slaapzak van Guust nog niet aanwezig te zijn. Er zou een boot onderweg zijn met de bagage. Na enig wachten bleek de boot pas om vier uur te komen en om de nieuwe campsite in Namibië nog op tijd te halen, moesten we vertrekken zonder slaapzak. De slaapzak zou met de nieuwe Baobab-groep meegenomen worden naar Nederland en Guust kon een slaapzak lenen van Thomas. Na het oponthoud reden we terug naar het dorpje Eshta 13. De bus stond er nog en snel werd de bagage overgeladen. De snoepjes werden gedeeld met de plaatselijk jeugd. Zij hadden duidelijk ervaring en waren er vooral op uit zoveel mogelijk snoepjes te bemachtigen (en ze lijken allemaal op elkaar). Waarschijnlijk hebben ze allemaal minimaal één snoepje gehad … Met de bus reden we richting Namibië. Tijd voor een dutje in de bus. Helaas voor Thomas blijken de verkeersborden in Namibië niet altijd even duidelijk te zijn. Net voor de grens reden we het dorpje in, maar dit bleek achteraf niet de juiste route. Uiteindelijk keerden we en konden weer terug bij de hoofdweg de weg vragen aan de motoragent. Hij gaf aan dat we nog een klein stukje terug moesten en dan rechts. Het verkeersbord bij deze kruising hadden wij anders geïnterpreteerd. Kort daarna waren we bij de grens. De inmiddels gebruikelijke papieren invullen bij zowel de Botswaneese als de Namibiaanse grens. De grensformaliteiten leverde geen problemen op omdat we ook ons horloge één uur terug konden zetten. Geen tijdsverlies dus. We reden de Caprivi strip in. Een smalle strook land van Namibië ten noorden van Botswana. We reden hier het natuurpark in. Voor doorgaande reizigers is het vrij het park te bezoeken, maar dan mag je de weg niet verlaten. Na een uurtje rijden reden we langs de Ngepi campsite, onze overnachting voor vanavond. We reden nog even door naar het dorpje voor inkopen en bekeken of hier een extra deken aangeschaft kon worden. Niet dus. Op de terugweg reed de bus vast in het mulle zand bij de wegwerkzaamheden. De duwkracht van ons en de toegestroomde lokale jeugd mocht niet baten. De bus groef zich dieper en dieper in het zand. De ambtenaar van het ministerie van toerisme die toevallig passeerde bood zijn hulp aan. Tevergeefs. Hij ging vervolgens bij de Ngepi campsite hulp halen in de vorm van de 4x4 Jeep. Ondertussen hadden wij een prachtige zonsondergang en vermaakten de plaatselijke jeugd met het terugkijken van digitale foto’s. Na een half uurtje arriveerde de Jeep. Helaas bleek de bus zo diep vast te zitten dat de staalkabel brak en de bus in het zand bleef steken. De bagage werd overgeladen in de Jeep, de aanhanger werd omgehangen en wij werden met de Jeep naar de campsite gebracht. Ondertussen was het al geheel donker geworden. Later zou de Jeep terugrijden om Thomas en de bus vlot te trekken. Om de campsite richtten we ons kamp in in het donker. Hier hadden we inmiddels al redelijke ervaring mee. Ook begonnen we alvast met het eten. Gelukkig kwam Thomas al snel aanrijden met de bus. De Ngepi campsite is een uitgebreide campsite aan een rivier. De douches waren voorzien van een rieten muurtje en het zwembad was afgezet in de rivier. ’s Avonds lekker gegeten en bier gehaald in de bar. Voor het naar bed gaan heerlijk warm gedoucht onder de sterrenhemel met een klein zaklampje. Daarna lekker naar bed gegaan.Vorige - Overzicht - Botswana/Namibië - Volgende |