Vorige - Overzicht - Duitsland/Griekenland/Hongarije/ItaliŽ/Oostenrijk/ServiŽ/TsjechiŽ/Turkije Volgende


Woensdag 22 juli 1992

Ios

Ďs Morgens vroeg dreven we om acht uur als de tent uit en staat de zon te branden op ons tentdak. Met de opening open en met het hoofd richting de opening dutten we door tot ongeveer half twaalf (iets wat heel normaal is op deze camping). Na de brunch is het tijd voor de mega-was. Allemaal zijn we door onze schone kleren heen en de hele waslijn hangt vol. 's Middags hebben we de bedden verplaatst naar een afdakje waar men 's nachts kan slapen. We hebben besloten hier vannacht te gaan liggen in verband met de warmte 's morgens. Alleen de bedden verslepen heeft weinig nut, dus was het tijd voor het middagdutje. Na het eten (rijst met rommeltjes) afwassen, koffie en een potje kaarten was het tijd om het strijdveld weer in te gaan. We begonnen ditmaal aan de andere kant van het stadje en namen de tenten waar we nog niet eerder geweest waren. Na ruim vijf uur stappen kwamen we binnen bij lrish dream. Beneden was het rustig in de disco, maar een verdieping hoger stond iedereen op tafels te swingen. Ook wij veroverden een tafel en deden mee. Toen we om bijna half zeven weer bij de tent aankwamen was het al weer licht.


Donderdag 23 juli 1992

Ios

Om half twaalf werden we als een van de eerste op de campingwakker. Het ritme van de Gemiddelde camping gast is ongeveer zes uur verschoven. Al met al komt het neer op: De brunch, 's middags slapen op het strand, tussen zes en tien een terrasje, tien uur eten en vanaf twaalf uur stappep tot acht uur ís morgens en slapen naast de tent. Er waren mensen bij die dit gewoon twee weken vol houden. Wij waren dolblij dat we maar drie dagen hoefden en daarna weer normaal verder reisden. Na de douchen en het ontbijt waren we net op tijd om onze spullen uit de camping kluis te halen, want die gaat om ťťn uur dicht en we hadden de paspoorten nodig voor de huur van brommers. Eerst hebben we wat geld gehaald en toen kon het feest beginnen. Voor allemaal was het een van de eerste keren dat we op brommers reden maar we namen allemaal een kleine (in plaats van twee op een normaal model). Er waren nog precies vier scooter-modellen.twee met automaat en twee een versnelling. Ron en ik zaten dus vast aan de schakkelbrommers en dat was even flink oefenen op het havenplein.Toen we het redelijk onder de knie hadden reden we vol gas langs het strand de bergen in. Het pad waar we op reden werd steeds slechter, maar op onze kaart was het niet aangegeven als 'bad road' (en verboden terrein dus). Toen het pad helemaal opgegaan was in de berghelling keken we nog eens goed op de kaart. Het bleek inderdaad geen bad road te zijn, het was namelijk helemaal geen pas. We reden gewoon ergens midden in de bergen zonder pad. Snel terug want rijden buiten de paden gaf een 'penalty' van 10.000 loempinees (makkelijke muntsoort om niet in elke land de valuta te hoeven onthouden). Dit gold ook voor doorrijden met een lekke band en schade. Nu letten we goed op en namen de echte weg door de bergen op weg naar het strandje aan de andere kant. Inmiddels hadden we aan alle brommers gebreken ontdekt, maar de van Sandra ging niet over naar de ťťn als ie de berg op moest. Nu was de helling soms best steil en had je die versnelling echt nodig. Op zo'n moment stond Sandra stil en moest ze omhoog lopen. Toch het echt niet meer uit te houden was besloten we terug te gaan naar de brommermeneer. Op de terugweg scheurden we vol gas naar beneden over de kiezelige steentjes. Op een gegeven moment bleef Ron wel erg lang achter. Een klein stukje terug bleek Ron Uitgegleden te zijn op de kiezels. Hij had diverse schrammen op zijn elleboog en been. De brommer miste opeens een knipperlicht. Bij de verhuurder bleek dat de brommer van Sandra met de hand wel op 'bergstand' te zetten was. Bij mijn brommer zat ie te zeuren dat het lampje kapot was (want we hadden geruild, want Ron zat onder de pleisters) en we hebben het er maar op gehouden dat het al was. Daarna snel door het plaatsje los over de asfaltweg.lekker scheurendoor de hoofdstraat en over de haarspeldbochtennaar beneden. Er reed bijna geen verkeer alleen moest je de bus zien te ontwijken. Aan de andere kant van los kon je ook de bergen in. Via een zeer slechteweg met volop rotsblokken crossten we met de karretjes naar boven. We kregen meer ervaring in het bergrijden (vooral het tijdig schakelen) dus konden we ook wat sneller. Alleen Sandra met haar automaat met handbediening, had wat moeite om het bij te houden. Toen we na zo'n vijftien kilometer scheuren op de kaart keken waar we waren bleek dat we niet alleen zo'n 700 meter boven de zeespiegelzaten, maar ook al drie kilometer op een 'bad road' (verboden dus). Hoewel de weg kwaliteit niet veel slechter was dan de andere paden, zijn we snel gekeerd en terug naar los gegaan. Monique snelde vooruit de berg af en wij scheurden er achter aan. Opeens kwam ik de bocht om en Monique lag onder haar brommer in plaats van erop. In de bocht had ze een kuil over het hoofd gezien en viel. Ze had enkel een kniewond. Haar brommer was nog heel. Toen we weer op de asfaltweg aangekomen waren in los deden we een wedstrijdje wie het eerste boven zou zijn. Vol gas reden we langs het strand en door de haarspeldbochten.De automaat van Monique liep veel harder en er was alleen te winnen door op het juiste moment te schakelen. ook de afdaling (Ī 300 meter hoogteverschil) aan de andere kant was behendigheid noodzakelijk om de strijd met het automaatje aan te gaan. Dit wedstrijdje was zo leuk dat we nog een keer naar de andere kant terug gingen en weer met volle snelheid de berg op, door los (waar een snelheidslimiet geldt van 10 km/uur) en aan de andere kant er weer af. Toen we voor de laatste keer aan de afdaling begonnen op weg naar de haven, was ik met Monique in een zware strijd gewikkeld. Door goed over te hangen en laat te remmen haalde ik Monique elke bocht in en zij mij op het rechte stuk. Echter bij een bocht kwam er plots een auto aan. Remmen dus, en flink:remmen want het bleek zelfs een politieauto te zijn (nog een beetje extra remmen want we reden veel te hard). Dit extra remmen was echter net iets te veel. De brommer slipte en begon, te slingeren. Net na de auto maakte ik een schuiver van de rechterkant van de weg naar de linker en gleed het kleine greppeltje in. Ook ik kwam er wonderwel alleen met een kniewond van af. Mijn brommer had meer problemen. De kick-start was helemaal verbogen en na het terug buigen wilde de brommer niet meer starten. Na enkele onderdelen weer bijgevormd te hebben, liet ik hem een stukje de berg afrollen en schakelde in de eerste versnelling. Hierdoor startte hij gelukkig. Alleen de topsnelheid zat er niet meer in. Snel de brommers inleveren dus. Het resultaat van vandaag: Drie brommers total-loss, drie zwaar gewonden en een boze brommer-meneer (ach als je maar lol hebt...) terug op de camping likten we onze wonden en namen een douche om het stof af te spoelen. Mijn schoenen worden nu heel slecht. De hiel laat nu ook al los en verder alles wat met lijm vastgezet is. We zullen op zoek moeten naar reparatiemateriaal, zodat ik Fred nog haal. In de haven zijn we gaan eten, maar de Mousaki viel wat tegen. Rond half twaalf vertrokken we naar het centrum voor de partynight. In de tentjes in de kleine Straatjes was het rustiger, maar in de twee discotheken (de Dubliners en de Irish Dream) was het drukker dan de eerdere avonden. Ook waren ontzettend veel Nederlanders wat wel gezellig was. We hebben ook wat foto's gemaakt en gingen om vier uur naar beneden. Na een broodje hamburger gingen we naar bed.



Vorige - Overzicht - Duitsland/Griekenland/Hongarije/ItaliŽ/Oostenrijk/ServiŽ/TsjechiŽ/Turkije Volgende